Erjos - Monte del Agua - Cumbre Bolico - Erjos

Trasa prowadzi przez Parque Rural de Teno i oferuje wędrówkę przez trzy różne strefy roślinności: pradawny las wawrzynowy w Monte del Agua, wrzosowiska na szczycie Cumbre Bolico oraz las sosnowy. Na zakończenie czeka spacer przez Charcas de Erjos, gdzie w dawnych wyrobiskach powstały stawy będące ostoją ptaków wodnych.

Erjos i początek trasy

Wędrówka rozpoczyna się w Erjos, niewielkiej wiosce położonej na wysokości około 1000 m n.p.m. Więcej o historii tej miejscowości można przeczytać w artykule o pętli Erjos - Ruigómez - Erjos. Szlak zaczyna się przy parkingu i wiedzie początkowo uliczkami miasteczka w kierunku lasu. Już na początku wędrówki otwierają się widoki na zielone wzgórza Teno i błękitny pas oceanu w oddali.

Roślinność zmienia się wraz z wysokością. Początkowo dominują niskie krzewy, ale szybko wchodzimy w las wawrzynowy.

Las wawrzynowy Monte del Agua

Serce trasy stanowi pradawny las wawrzynowy (laurisilva), będący pozostałością lasów, które miliony lat temu pokrywały basen Morza Śródziemnego. Składa się z około dwudziestu podobnych gatunków drzew, licznych drobnych roślin, porostów i mchów. Na Wyspach Kanaryjskich ten złożony ekosystem przetrwał dzięki łagodnemu, oceanicznemu klimatowi i wilgoci przynoszonej przez pasaty.

Drzewa w Monte del Agua są gęsto pokryte mchem i porostami. Ich poskręcane pnie tworzą baśniową scenerię. Las ten pełni ważną funkcję hydrologiczną, bo wyłapuje wilgoć z chmur i mgieł napływających z oceanu. Ten proces nazywany jest opadem poziomym i jest kluczowy dla zaopatrzenia wyspy w wodę. Z punktu widokowego roztaczają się widoki na zachodnio-północne zbocza pokryte gęstym lasem.

Zieleń Monte del Agua kontrastuje z suchym krajobrazem południowej Teneryfy. Część trasy prowadzi szerokimi drogami leśnymi wykutymi w skale.

Po lewej stronie widać odsłoniętą ścianę skalną porośniętą mchem. Ścieżka jest wygodna i dobrze utrzymana. W głębi lasu drzewa są gęsto pokryte porostami, które zwisają z gałęzi niczym brody. Te organizmy świadczą o czystości powietrza i wysokiej wilgotności panującej w tym ekosystemie.

W sercu Monte del Agua las nabiera szczególnie tajemniczego charakteru. Poskręcane drzewa, omszałe pnie i ścieżki wysłane liśćmi tworzą atmosferę pradawnej puszczy.

Stopniowo las wawrzynowy przechodzi w strefę fayal-brezal. To charakterystyczna dla Wysp Kanaryjskich formacja leśna zdominowana przez wrzośce i drzewo faya (Morella faya), stanowiąca uboższą, bardziej odporną na warunki przejściowe odmianę wilgotnego lasu wawrzynowego. W tym regionie często pojawia się obok laurisilvy, zwłaszcza w miejscach bardziej nasłonecznionych, tworząc jaśniejszy i mniej gęsty krajobraz leśny. Zamiast poskręcanych, omszałych pni pojawiają się smukłe wrzośce drzewiaste o gładkiej, jasnej korze.

Cumbre Bolico

Po opuszczeniu najgęstszej części lasu szlak wychodzi tuż przy Cumbre Bolico (1176 m n.p.m.) w gminie Buenavista del Norte. Na szczycie znajduje się tradycyjna młockarnia, okrągły kamienny plac, na którym dawniej młócono zboże.

Obok młockarni stoi łapacz mgły (hiszp. captanieblas). To metalowa konstrukcja z siatką, która wyłapuje krople wody z napływających chmur. Zebrana woda spływa rurami do zbiornika. Zbudowany przez człowieka system wykorzystuje ten sam mechanizm, który naturalnie zachodzi w lesie wawrzynowym.

Z Cumbre Bolico roztacza się panorama na góry Teno. W pochmurny dzień widok nabiera dramatycznego charakteru. Strome zbocza i skaliste szczyty tworzą surowy krajobraz północno-zachodniej Teneryfy.

Las sosnowy

Za Cumbre Bolico krajobraz zmienia się diametralnie. Wilgotny las wawrzynowy ustępuje miejsca lasom sosnowym. Kanaryjskie sosny rosną na bardziej suchych i nasłonecznionych stokach. Warto zwrócić uwagę na strome zbocze po lewej stronie, które jest pozostałością po dawnych osuwiskach.

Ścieżka prowadzi przez las sosnowy po miękkim podłożu z igliwia. Czerwonawy kolor gleby to typowa cecha wulkanicznego podłoża Teneryfy. Między sosnami otwierają się widoki na doliny i zbocza porośnięte młodymi lasami.

Kontrast między gęstym lasem wawrzynowym a przestrzennym borem sosnowym jest uderzający.

Charcas de Erjos

Ostatni etap trasy prowadzi przez Charcas de Erjos. To stawy powstałe w wyrobiskach po wydobyciu żyznej ziemi, które prowadzono tu głównie w latach 70. i 80. XX wieku. Ziemia trafiała na plantacje bananów na wybrzeżu wyspy. Gdy wydobycie zakończono, zagłębienia wypełniły się wodą deszczową i stały się ostoją dla ptaków wodnych.

Tablica przy szlaku przedstawia bogactwo fauny tego miejsca. W stawach można spotkać czaple, kaczki i inne ptaki wodno-błotne. To jeden z niewielu słodkowodnych biotopów w tej części Teneryfy.

Powrót do Erjos

Ostatni odcinek prowadzi wiejskimi drogami z powrotem do Erjos. Po drodze mijamy kamienne murki podtrzymujące dawne tarasy uprawne. Na murach często rosną kwitnące rośliny, które ożywiają krajobraz.

Trasa kończy się w Erjos, gdzie wcześniej mijamy kaplicę (Ermita de Nuestra Señora de la Sagrada Familia). Ten biały budynek z niebieskimi akcentami i charakterystyczną wieżyczką z dzwonem to typowy przykład kanaryjskiej architektury sakralnej.

Informacje praktyczne

Odwiedzone szlaki (chronologicznie):

• Pista Monte del Agua:
  • PR-TF 52: Erjos - Las Portelas
  • PR-TF 54: Las Moradas
• PR-TF 56: El Palmar - Casas de La Cumbre
• PR-TF 51: San José de Los Llanos - Punta de Teno

Przygotowanie do wędrówki:

• Zalecane jest obuwie trekkingowe z dobrą przyczepnością, ponieważ ścieżki w lesie wawrzynowym bywają śliskie
• Należy zabrać kurtkę przeciwdeszczową lub wiatrówkę, bo pogoda potrafi się szybko zmienić
• Warto mieć ze sobą 1,5-2 l wody na osobę oraz przekąski
• Las wawrzynowy to raj dla fotografów, warto zabrać aparat

Dojazd: Erjos znajduje się przy drodze TF-82 łączącej Santiago del Teide z Los Silos. W centrum wioski jest bezpłatny parking. Można dojechać autobusem TITSA linii 460, 325 lub 392.

Najlepszy czas na wędrówkę: Las wawrzynowy zachwyca o każdej porze roku. Wiosna i jesień oferują przyjemne temperatury. Lato może być upalne na otwartych odcinkach, ale las zapewnia cień. Zimą zdarzają się obfitsze opady deszczu, które nadają lasowi jeszcze bardziej tajemniczy charakter.

Podsumowanie

Monte del Agua to propozycja dla miłośników przyrody szukających kontaktu z dziką naturą Teneryfy. Trasa prowadzi przez trzy różne ekosystemy: pradawny las wawrzynowy, wrzosowiska Cumbre Bolico i las sosnowy. Na zakończenie czeka spacer przez Charcas de Erjos z ich niezwykłą kolorystyką dawnych wyrobisk. To wędrówka, która pokazuje zieloną, wilgotną stronę wyspy, tak odmienną od turystycznego południa.