Erjos - Ruigómez - Erjos

Trasa z Erjos przez Ruigómez i z powrotem to spokojna wędrówka po mniej uczęszczanych szlakach północno-zachodniej Teneryfy. Szlak prowadzi przez bujne łąki pokryte wiosennymi kwiatami, pradawny las wawrzynowy oraz malownicze osady rolnicze. Region ten oferuje zupełnie inny krajobraz niż suche południe. Tutaj dominuje zieleń, ale pogoda potrafi zaskoczyć deszczem nawet w słoneczny dzień.

Erjos - punkt startowy

Erjos to niewielka wioska położona na wysokości około 1000 m n.p.m., podzielona między gminy Los Silos i El Tanque. Etymologia nazwy pozostaje zagadką. W starych dokumentach zapisywano ją jako „Erxos" lub „Herjos", ale pochodzenie jest nieznane. Już w czasach przedhiszpańskich miejsce to pełniło ważną funkcję gospodarczą. Tędy prowadziły szlaki pasterzy, którzy sezonowo przepędzali stada kóz i owiec między wybrzeżem a górskimi pastwiskami.

Przez wieki region żył z uprawy zbóż, jednak kryzys rolnictwa w XIX wieku zapoczątkował falę emigracji do Ameryki. Dziś Erjos to miejscowość licząca zaledwie 121 mieszkańców (2023) – w 2005 roku było ich jeszcze 294. Ten spadek populacji odzwierciedla los wielu górskich osad północnej Teneryfy.

Przy głównej drodze znajdują się tablice informacyjne wskazujące liczne możliwości spacerowe z tego miejsca, między innymi: do Monte del Agua, Cuevas Negras i Los Silos. Dzisiaj jednak proponujemy inny szlak (SL-TF 151), który tworzy pętlę przez Ruigómez i z powrotem do Erjos.

Kwitnące łąki

Wychodząc z Erjos, szybko trafiamy na rozległe łąki, które wiosną zachwycają bogactwem kolorów – od fioletu przez żółć po róż. Kwiaty tworzą naturalny dywan rozciągający się aż po zielone wzgórza.

Tradycyjne białe domy z czerwonymi dachami, typowe dla kanaryjskiej architektury wiejskiej, dopełniają sielskiego obrazu. Region Erjos słynie z żyznych gleb wulkanicznych, które w połączeniu z wilgocią przynoszoną przez pasaty tworzą idealne warunki dla rolnictwa. Po hiszpańskim podboju w XVI wieku tereny te zasiedlili osadnicy z Kastylii, Portugalii, Katalonii i Genui. Wprowadzili uprawę zbóż, winorośli, a później ziemniaków. Przy dobrej widoczności zza zielonych wzgórz wyłania się majestatyczny szczyt El Teide.

To jeden z niewielu punktów na północy wyspy, skąd można jednocześnie podziwiać gęstą, subtropikalną roślinność i najwyższy szczyt Hiszpanii, zazwyczaj pokryty śniegiem w zimowych miesiącach.

Ruigómez

Dochodzimy do osady Ruigómez, która wita nas artystycznym muralem z nazwą miejscowości. Stylizowany biały kształt może przedstawiać ptaka w locie, falę oceanu lub abstrakcyjny wzór. Mozaika z białych płytek dodaje mu charakteru.

Ruigómez to maleńka osada rolnicza w gminie El Tanque, która zachowała autentyczny charakter kanaryjskiej wsi. Wzdłuż trasy można zobaczyć pozostałości starych pól młócenia. W Erjos zachowała się zabytkowa młockarnia – pamiątka czasów, gdy północ wyspy była spichlerzem Teneryfy (zdjęcie w galerii pod artykułem).

Las wawrzynowy

Najpiękniejszy odcinek trasy prowadzi przez pierwotny las wawrzynowy (laurisilva), będący pozostałością lasów, które miliony lat temu pokrywały basen Morza Śródziemnego. Gdy na kontynencie europejskim lasy te wyginęły podczas zlodowaceń, na Wyspach Kanaryjskich przetrwały dzięki łagodnemu klimatowi oceanicznemu.

Ścieżka wiedzie przez gęstwinę drzew pokrytych mchem, o fantazyjnie poskręcanych pniach. Panuje tu specyficzny mikroklimat – nawet gdy w Erjos świeci słońce, w lesie może być mgliście i wilgotno. Warto zabrać ze sobą lekką kurtkę przeciwdeszczową, bo nagłe opady zdarzają się często.

Ermita de San José

W drodze powrotnej mijamy kaplicę Ermita de San José, przykład tradycyjnej architektury sakralnej Wysp Kanaryjskich. Biała fasada z łukowatym wejściem i niewielką dzwonnicą kontrastuje z otaczającą zielenią palm i drzew.

Kaplicę zbudowano w XVIII wieku. Po latach zapomnienia odrestaurowano ją w latach 80. XX wieku. Służy lokalnej społeczności do dziś.

Panoramy północnego wybrzeża

Trasa oferuje liczne punkty widokowe, z których roztaczają się panoramy na zielone wzgórza i północne wybrzeże Teneryfy. Gdy niebo jest bezchmurne, można dostrzec miejscowość Los Silos, a za nią błękit Oceanu Atlantyckiego.

Informacje praktyczne

Przygotowanie do wędrówki:

• Zalecane jest obuwie trekkingowe z dobrą przyczepnością – ścieżki w lesie wawrzynowym bywają śliskie
• Należy zabrać kurtkę przeciwdeszczową lub wiatrówkę – pogoda na północy bywa zmienna
• Warto mieć ze sobą 1-1,5 l wody na osobę oraz przekąski
• Aparat fotograficzny jest niezbędny – widoki są wyjątkowe

Dojazd: Erjos znajduje się przy drodze TF-82 łączącej Santiago del Teide z Los Silos. Dojazd samochodem jest najprostszą opcją. W centrum wioski znajduje się bezpłatny parking. Można również dojechać autobusem TITSA linii 460 z Costa Addeje lub 325 z Puerto de la Cruz. Niestety, nie kursują one często, więc warto sprawdzić rozkład jazdy przed planowaną wycieczką.

Najlepszy czas na wędrówkę: Wiosna (marzec-maj) to idealny okres na tę trasę – łąki kwitną, a temperatury są przyjemne. Lato bywa upalne w miasteczkach, ale las wawrzynowy oferuje przyjemny cień. Jesień i zima to pora większych opadów deszczu.

Pogoda: Należy być przygotowanym na zmienne warunki. Poranne słońce może ustąpić popołudniowym chmurom i mżawce. Temperatura może być niższa nawet o 10 stopni w porównaniu z południem wyspy. Warto sprawdzić prognozę pogody przed wyruszeniem, ale nawet deszczowy dzień ma swój urok w tych zielonych okolicach.

Podsumowanie

Trasa Erjos – Ruigómez – Erjos to doskonały wybór dla miłośników przyrody szukających spokoju z dala od turystycznych tłumów. Szlak oferuje unikalną możliwość poznania zielonej Teneryfy – z jej pradawnym lasem wawrzynowym, kwitnącymi łąkami i panoramą na Ocean Atlantycki.