San José de Los Llanos - Chinyero - San José de Los Llanos

Z placu przy kościele w San José de Los Llanos nic jeszcze nie zapowiada wulkanu. Kilka kilometrów dalej sosnowy las rozstępuje się przed czarnymi polami lawy, a nad nimi wyrasta Chinyero, miejsce ostatniej erupcji na Teneryfie. Pętla z tej wysoko położonej wsi gminy El Tanque pokazuje oba te krajobrazy jednego dnia.

Trasa wchodzi w obszar chroniony Chinyero, rozłożony między Santiago del Teide, El Tanque i Garachico. Najpierw prowadzi PR-TF 43.1, potem obchodzi stożek po PR-TF 43, a wraca przez PR-TF 43.2 i krótkie łączniki do tych samych zabudowań. Po drodze widać, jak szybko zieleń odzyskuje teren po erupcjach z 1706 i 1909 roku.

San José de Los Llanos i wejście w las

Start wypada na placu przy kościele parafialnym pod wezwaniem świętego Józefa. San José de Los Llanos to spokojna, rozległa wieś na górnym skraju gminy, bez kurortowego zgiełku i bez widoków, które od razu zdradzałyby wulkaniczny charakter okolicy. Przy placu działa kilka barów, w których można zjeść śniadanie przed wyjściem albo obiad po powrocie.

Za ostatnimi domami asfalt szybko znika. Ścieżka wchodzi między porozrzucane bloki lawy, na których zdążył już pojawić się mech i warstwa igliwia. Las wyrósł tu na podłożu znacznie młodszym i bardziej chropowatym niż zwykłe górskie dukty.

Kawałek dalej trasa mija leśną kapliczkę. Drewniany krzyż stoi na niskim ołtarzyku z kamieni lawy, a przy nim słoiki z kwiatami, doniczki i ułożone szyszki. W tej części pętli bardziej od pojedynczych punktów orientacyjnych zostaje zapach żywicy i miękka warstwa igieł tłumiąca kroki.

Dalej idzie się równym odcinkiem przez wysoki sosnowy las. Pnie stoją tu gęsto i prosto, a ścieżka przez chwilę wygląda niemal zwyczajnie - czerń lawy i szersze widoki wracają dopiero później.

Czerń lawy i młody las

Po lewej stronie szlaku nagle otwiera się Montaña Negra. Stożek wznosi się nad czarnym popiołem i młodymi sosnami, które zdążyły już rozsiać się po dawnym polu erupcyjnym. To stąd w 1706 roku wypłynęła lawa, która zniszczyła port w Garachico, w XVI i XVII wieku najważniejszy port Teneryfy.

Chwilę później ścieżka znów chowa się w las, ale lawa nie znika. Między pniami ciągnie się jęzor poszarpanych bloków, na których dopiero zaczynają się zakorzeniać pojedyncze rośliny.

W miarę zbliżania się do Chinyero las rzednie i ustępuje bardziej otwartym połaciom lawy. Przy dobrej widoczności nad koronami sosen pokazuje się stąd El Teide, a obok niego szerszy, łagodniejszy masyw Pico Viejo. Tego dnia na stokach Teide leżały jeszcze resztki śniegu.

Samo podejście pod Chinyero ma już zupełnie inny charakter. Ścieżka biegnie po ciemnym żwirze i mija boczne zbocza stożka, którego rdzawy wierzchołek odcina się od mlecznego nieba. Wulkan ma 1560 m n.p.m., a jego erupcja zaczęła się 18 listopada 1909 roku i trwała dziesięć dni.

Jeszcze z kilku miejsc widać wulkan przez skały i sosny. Raz znika za lawowym wałem, raz wraca w prześwicie między drzewami.

Za wschodnim zboczem ścieżka schodzi na południową stronę stożka i krajobraz łagodnieje. Między sosnami wraca jasna, sypka ziemia, a brzeg ścieżki wyznaczają ułożone kamienie. Nad nią rozkłada konary stara sosna o grubym, powykręcanym pniu.

Mgła po drugiej stronie stożka

Przy trasie przygotowano niewielkie miejsce odpoczynku, w którym pięć pniaków zastępuje ławki. To prosty przystanek w środku lasu, dobry na krótką przerwę przed drugą połową pętli.

Na tym odcinku dobrze widać, jak szybko zmienia się tu pogoda. Kwadrans po pierwszej nad lasem świeciło słońce, a nieco ponad godzinę później droga wpadła w mgłę między czarnymi rumowiskami. Ścieżka jest tu szeroka i wyraźna, więc mgła nie utrudnia orientacji, tylko zabiera widoki.

Przed rozwidleniem Chinyero pokazuje się ostatni raz z boku. W chmurze traci ostre kontury i wygląda bardziej jak ciemna masa niż wyraźny stożek. Pętla schodzi tu z PR-TF 43 na PR-TF 43.2.

Powrót prowadzi już innym odcinkiem, na północ, w stronę wsi. Wąska ścieżka wcina się między wały zastygłej lawy, a dalej znów chowa się pod sosny.

Niżej ścieżka wchodzi w las porastający stok, który pocięły suche żleby. Z ich krawędzi widać dno wysłane igliwiem i pojedyncze omszałe kamienie.

Zielony powrót do wioski

Po czarnych polach lawy powrót do zieleni działa zaskakująco mocno. Trasa wychodzi na polany powyżej San José de Los Llanos, gdzie na początku kwietnia trawę przykrywały drobne białe kwiaty. Takiej łąki trudno się spodziewać po wyspie, którą większość przyjezdnych zna z suchego południa.

Kilka minut dalej las się cofa i otwiera się szeroka, płaska łąka, a za nią zalesione wzgórza. Po tej stronie wsi krajobraz wygląda bardziej rolniczo niż wulkanicznie.

Ostatni odcinek prowadzi wzdłuż suchych murów z lawowego kamienia, przy których kwitną różowe kwiaty. Za nimi wznosi się zielone wzgórze z młodymi drzewami, a po kilku minutach ścieżka domyka pętlę przy zabudowaniach San José de Los Llanos.

Informacje praktyczne

Na tę pętlę najlepiej zabrać pełne buty z dobrą przyczepnością. Leśne odcinki są miękkie, ale przy Chinyero idzie się po sypkim żwirze i nierównej lawie, a po deszczu kamienie robią się śliskie. Wodę i jedzenie trzeba mieć ze sobą, bo po wyjściu ze wsi nie ma już żadnej infrastruktury.

Warstwowy ubiór robi tu większą różnicę niż na nisko położonym południu wyspy. Plac przy kościele leży na wysokości około 1100 m n.p.m., a przy Chinyero ścieżka wspina się jeszcze wyżej, więc nawet w słoneczny dzień przydaje się lekka kurtka. Przy mgle lub wietrze temperatura szybko spada.

Wiosną i jesienią Cabildo, czyli samorząd wyspy, prowadzi kampanie odstrzału muflonów, gatunku sprowadzonego na Teneryfę w latach 70. W dni odstrzału szlaki wokół Chinyero, w tym PR-TF 43, 43.1 i 43.2, bywają zamknięte. Terminy zmieniają się co roku, dlatego przed wyjściem najlepiej sprawdzić ogłoszenia Cabildo.

Do San José de Los Llanos najprościej dojechać samochodem. Stan na październik 2026: wieś obsługuje autobus TITSA linii 360 z Icod de los Vinos do Puerto de Erjos, a rozkład warto sprawdzić przed wyjazdem.

Na rozwidleniach warto pilnować oznaczeń PR-TF 43.1, PR-TF 43 i PR-TF 43.2. Pod koniec pętla przechodzi jeszcze krótkimi odcinkami Camino de Santiago de Tenerife i PR-TF 51. Drogowskazy kierują na Chinyero, Los Partidos de Franquis i San José de Los Llanos. Więcej zdjęć z okolic wulkanu jest w galerii Chinyero.

Pod te same zabudowania pętla wraca przez miękki las i zielone pola. Z placu przy kościele znów nic nie zapowiada wulkanu, choć do miejsca ostatniej erupcji na Teneryfie jest stąd kilka kilometrów.