San José de los Llanos - El Tanque - San José de los Llanos

Szlak SL-TF 151.1 między Ruigómez a San José de los Llanos nazywa się potocznie Ruta del Agua, czyli trasą wody. Pętla przez El Tanque bierze z niego najlepsze dwa kilometry: las w wąwozie, otwory w skale i ścieżkę wciętą głęboko w zbocze. Potem schodzi przez Ruigómez na skraj El Tanque i wraca na górę asfaltem, cały czas pod górę i obok przejeżdżających samochodów. Ta druga połowa nie ma uroku pierwszej i lepiej wiedzieć o tym przed wyjściem.

Start pod Chinyero

San José de los Llanos leży najwyżej z czterech miejscowości gminy El Tanque, pod wulkanem Chinyero. Centrum wsi, z kościołem parafialnym, znajduje się na wysokości około 1100 m n.p.m. Stąd zaczyna się też pętla wokół Chinyero.

Trasa rusza od przystanku autobusowego przy Avenida de Venezuela i od razu odbija na północny zachód, w stronę Ruigómez. Za ostatnimi zabudowaniami przy drodze stoi niski dom z ciemnego kamienia łamanego, a nisko na horyzoncie widać już ocean.

Droga wody

Po kilkuset metrach asfalt się kończy i szlak schodzi ścieżką do wąwozu El Guirre. Opisy szlaku mówią o skrawku dawnego wilgotnego lasu, który dzięki osłonie wąwozu przetrwał w bardzo dobrym stanie. Rosną tu woskownica (faya) i wrzosiec drzewiasty, miejscami tak wysokie, że korony zamykają się nad ścieżką i odcinają słońce.

Ścieżka biegnie miejscami głęboko poniżej poziomu terenu, między dwiema skarpami wyższymi od człowieka. To tradycyjna ścieżka, którą szlak omija szeroką pistę El Guirre, prowadzącą z Ruigómez do San José de los Llanos. Skarpy porasta mech, a dno zasypują suche liście.

Przydomek Ruta del Agua szlak zawdzięcza śladom dawnego zdobywania wody. Opis Cabildo, czyli samorządu wyspy, wymienia stare galerie, małe zagłębienia wykopane przy ścieżce do zbierania wody i źródło, które wypływa między nieprzepuszczalnym bazaltem a dawną glebą przykrytą lawą.

Kilkadziesiąt metrów dalej w skale otwiera się niski otwór, a przed nim ktoś ułożył z kamieni murek, który zamyka mały placyk. Kamienie porósł zielony mech. Do takich otworów Cabildo prosi nie wchodzić, tak samo jak do galerii i studni.

Dalej wąwóz odsłania skały, a pod jasnym nawisem biegnie wyraźna rdzawoczerwona warstwa.

Niecałe sto metrów dalej, tuż przy ścieżce, w skale ciemnieje kolejny otwór. Od wylotu biegnie wzdłuż szlaku koryto obłożone kamieniami, dziś zasypane liśćmi. Po drugiej stronie ścieżki wznoszą się kamienne stopnie.

Ruigómez i w dół do El Tanque

Las kończy się po niespełna półtora kilometra. Ścieżka wychodzi na otwarte zbocze z krzakami, a w dole widać domy i ocean. W dniu wycieczki trawy były już płowe, a żółto kwitły tylko wysokie łodygi przy ścieżce.

Ruigómez to osada na wysokości około 885 m n.p.m., licząca niecałe czterysta osób. Trasa przechodzi przez nią Calle San Isidro, jeszcze razem z pętlą SL-TF 151, którą opisuje wpis Erjos - Ruigómez - Erjos. Oficjalnie szlak SL-TF 151.1 zaczyna się na placu przy tutejszym kościele, a pętla idzie nim w przeciwnym kierunku, z góry.

Za wsią oznakowanego szlaku już nie ma. Trasa schodzi bocznymi ulicami i wąską drogą, a w sumie przez mniej więcej kilometr idzie poboczem TF-82, głównej drogi z Icod de los Vinos do Santiago del Teide. Część tego odcinka, z Calle Doniz i Camello Center, pokrywa się z pętlą Ruigómez - El Tanque - Ruigómez.

Na TF-82 widok otwiera się w drugą stronę. Nad lasem po lewej stronie drogi stoi stożek El Teide.

Najniższy punkt pętli, około 706 m n.p.m., wypada w El Tanque, w okolicy przysiółka Cruz Grande. Zabudowę zasłaniają tu zarośla, ponad nimi widać tylko ocean i pojedyncze zabudowania na wzgórzu. Historię gminy, która wzięła nazwę od zbiornika na wodę, opowiada wpis o pętli z Ruigómez.

Trzy kilometry asfaltu

Od El Tanque trasa wraca do San José de los Llanos wąską, asfaltową drogą bez nazwy. Prowadzi bez przerwy pod górę. Na niecałych trzech kilometrach zyskuje około 370 m wysokości, czyli średnio kilkanaście procent nachylenia. Chodnika nie ma, a w dniu wycieczki samochodów jeździło tędy dużo, więc większość podejścia idzie się skrajem jezdni albo trawiastym poboczem. Cienia na tym odcinku prawie nie ma, a w sierpniowe południe asfalt mocno grzeje.

Jedyną nagrodą jest widok przed sobą. El Teide, oddalony o kilkanaście kilometrów, przez większość podejścia stoi po lewej stronie drogi, a tylko na kilkuset metrach droga celuje prosto w niego. Obok, na prawo i niżej, rysuje się szersza sylwetka Pico Viejo. Wzdłuż drogi ciągną się pola, część zaorana, część zarośnięta, a nad zadrzewionymi miedzami szczyt co chwilę wraca.

Sosny na ostatniej prostej

Dopiero na ostatnim kilometrze droga wchodzi między sosny. To pierwszy porządny cień od wielu kilometrów, choć droga wciąż pnie się w górę. Pod drzewami leży rdzawe igliwie, a tuż przed wsią z gałęzi zwisają długie, szarozielone pasma porostów, gęste jak brody.

Pętla mija kościół parafialny San José i zamyka się dwieście metrów dalej, na przystanku, z którego ruszyła. Do lasu nad wąwozem El Guirre jest stąd znów tylko kilkaset metrów w dół bocznej drogi.

Informacje praktyczne

Najładniejsze są pierwsze dwa kilometry, z San José de los Llanos do Ruigómez. Kto chce ominąć powrót asfaltem, może w Ruigómez zawrócić i wejść z powrotem tą samą ścieżką przez las. To nadal podejście, ale w cieniu i bez samochodów.

Odcinek przez las bywa wilgotny, a liście na ścieżce i kamiennych stopniach są śliskie, dlatego lepiej iść w obuwiu z dobrą przyczepnością. Trasa leży na północnym stoku, na wysokości, na której pasaty często zatrzymują chmury, więc kurtka przeciwdeszczowa przyda się o każdej porze roku. W pogodny letni dzień jest odwrotnie. Podejście asfaltem idzie w pełnym słońcu, warto więc zabrać nakrycie głowy i więcej wody niż zwykle, około 1,5 l na osobę.

San José de los Llanos leży przy drodze TF-373 z Icod de los Vinos. Samochód można zostawić na poboczu we wsi lub na parkingu przy terenie rekreacyjnym, gdzie kończy się szlak SL-TF 151.1.

Stan na październik 2026: z Icod de los Vinos kursuje linia TITSA 360, kilka razy dziennie przez cały tydzień, mniej więcej co dwie-trzy godziny. Trasa zaczyna się na przystanku San José de los Llanos. Przed wyjazdem warto sprawdzić aktualny rozkład na stronie TITSA.