El Portillo - Arenas Negras - El Portillo

Arenas Negras znaczy czarne piaski, ale przez pierwsze pięć kilometrów nic tej nazwy nie zapowiada. Szlak nr 2 Parku Narodowego Teide przechodzi po drodze przez jasne zarośla, czarne szkielety krzewów i rdzawy żwir, a czarne zbocza pojawiają się dopiero na zejściu ku kalderze.

Pętla zaczyna się przy centrum dla zwiedzających El Portillo, obok ogrodu botanicznego ze szkółką roślin parku. Pierwsze 400 m to szeroka droga szutrowa Pista de Siete Cañadas, wspólna ze szlakiem nr 4 i GR 131. Po obu stronach rosną kopulaste krzewy, a Teide stoi po prawej, za ciemnym wałem lawy.

Ogrodzenie po pożarze

Za rozstajem szlak nr 2 odchodzi od drogi i łagodnie wznosi się na wschód. Szybko pojawia się siatka na drewnianych słupkach, a przy niej tablica projektu odbudowy po pożarze z 2023 roku. Ogrodzenia są tymczasowe i mają pomóc w odrodzeniu zarośli retamy. Na zdjęciu z tablicy po jednej stronie ogrodzenia stoją krzewy, po drugiej widać prawie gołą ziemię. Podpis mówi krótko: „Los efectos son evidentes”, czyli efekty są oczywiste.

Dyrektor parku mówił po pożarze, że najlepsze zarośla retamy rosły na wschodzie, w okolicach Izañi i El Portillo, i to one ucierpiały najbardziej. Czarne szkielety krzewów stoją tu między żółtymi kępami trawy. Park wskazuje jednak drugą przyczynę zamierania retamy, czyli suszę, więc nie każdy martwy krzew musiał spłonąć.

Miód z wysokości ponad 2000 metrów

Kilometr od startu stoi tablica punktu widokowego Colmenar Arenas Negras, czyli pasieki. Teneryfa daje wiele rodzajów miodu, a pszczelarze przewożą ule z wybrzeża i ze średnich wysokości w górę, najchętniej właśnie do parku, za kwitnieniem i odpowiednią temperaturą. Trwa to zwykle wiosną i latem, a czasem do początku jesieni, gdy kwitnie malpica (Carlina xeranthemoides).

Z dawnego pszczelarstwa przetrwały „corchos”, ule z wydrążonych pni ustawianych pionowo i osłanianych murkiem z kamienia. Do wędrówek w góry służą dziś ule ramkowe, między innymi typu Langstroth. Tablica nazywa pszczelarstwo tradycyjnym użytkowaniem parku i podkreśla, że wspiera ono zapylanie roślin.

Nieco dalej, za ciemnym pasem lasu, odsłania się północ. Park poleca ten szlak między innymi dla widoku na morze chmur, które pasaty gromadzą nad doliną La Orotava. W dniu wycieczki biała warstwa leżała poniżej, a nad nią widać było ocean.

Dookoła Montaña del Cerrillar

Ścieżka okrąża teraz od wschodu Montaña del Cerrillar i wznosi się dalej przez zarośla, które według parku wyrastają z warstwy pumeksu. Pod nogami jest jasny żwir, obok rosną krzewy o żółtozielonych pędach. Na horyzoncie, na wschodzie, stoją maszty i zabudowania Izañi, gdzie mieszczą się obserwatorium astronomiczne i meteorologiczne.

Najwyższy punkt pętli, około 2300 m, łatwo przeoczyć, bo przez mniej więcej kilometr ścieżka prawie nie zmienia wysokości. Zmienia się za to widok. Teide wychodzi zza zbocza, a po jego lewej stronie widać ścianę kaldery z Guajarą, jej najwyższym punktem. Na pierwszym planie rosną tu ciemne, gęste krzewy.

Zarośla szybko rzedną. Dalej ścieżka biegnie prawie płasko przez Llano de Maja, po rdzawym żwirze z rozrzuconymi kamieniami, gdzie rosną już tylko pojedyncze kępy. Teide stoi dokładnie na jej przedłużeniu, więc trudno zgubić kierunek.

Wąwóz, o którym opis szlaku milczy

Na południowym krańcu pętli teren zaczyna falować. Rdzawe plamy leżą tu na ciemnym, gładkim podłożu, a ścieżka wije się między garbami, na których przetrwało tylko kilka kęp roślin.

Zaraz potem ziemia urywa się w głęboki wąwóz. Opis szlaku na stronie parku o nim nie wspomina. Górną krawędź zamyka czarna skała, pod nią biegną ochrowe i ciemne warstwy, tak wyraźne, jakby ktoś je narysował. Ścieżka mija wąwóz górą, więc można go obejrzeć bez schodzenia.

Czarne piaski

Tu nazwa szlaku wreszcie się zgadza. Park opisuje ten odcinek jako zejście ścianą kaldery obok wulkanów Arenas Negras, stożków z drobnego żwiru, na których rośnie niewiele roślin. Ścieżka to jaśniejszy ślad na czarnym zboczu, a poniżej leży dno kaldery: pola lawy, jasne łachy piasku i Teide po prawej.

Spod stóp wyrastają brunatnoczerwone bloki skalne, a niżej ciągnie się czerwony garb porośnięty kępami krzewów. Czarny, czerwony i żółty leżą tu obok siebie, bez żadnego przejścia.

Zejście jest tu strome. Park prosi o ostrożność i podaje, że na niektórych odcinkach nachylenie sięga 60%. Po lewej stronie wznosi się ciemna skalna ściana, a na wprost, daleko po drugiej stronie kaldery, stoi Guajara.

Niżej ścieżka wypłaszcza się i wraca na Pista de Siete Cañadas, a pod ciemnym wałem lawy znów pojawia się więcej roślin. W dniu wycieczki, pod koniec sierpnia, wyróżniała się tu kopuła z bladoróżowymi główkami na długich szypułkach. Wygląda na rosalillo de cumbre, endemit Teneryfy, który park wymienia na tym szlaku i który kwitnie później niż większość roślin kaldery.

Ostatnie półtora kilometra droga prowadzi do centrum prawie bez zmian wysokości. Ten sam odcinek należy do dawnego Camino de Chasna, drogi łączącej dolinę La Orotava z Vilaflor. W szkółce przy mecie retama spędza w doniczce ponad rok, zanim stanie za płotem gdzieś w parku, takim jak ten z początku pętli.

Informacje praktyczne

Start jest przy centrum dla zwiedzających El Portillo, przy TF-21, niedaleko skrzyżowania z TF-24. Szlak jest bezpłatny i nie wymaga rezerwacji. Na czarnym zejściu przydają się buty z dobrą podeszwą, a nad kalderą także nakrycie głowy, krem z filtrem i zapas wody. Przed wyjściem warto sprawdzić tenerifeon.es, serwis Cabildo, czyli samorządu wyspy: szlaki parku bywają zamykane także na czas odstrzału muflonów. O samym wulkanie i kalderze opowiada artykuł El Teide - dach Teneryfy.

Stan na listopad 2026: przystanek TITSA nazywa się Centro de Visitantes. Każda z dwóch linii ma jeden kurs dziennie. Linia 348 jedzie z Puerto de la Cruz przez La Orotavę i wraca stąd o 16:30. Linia 342 jedzie z Costa Adeje przez Vilaflor, dociera tu dopiero przed południem i wraca już o 15:15, więc nie zostawia na pętlę dużego zapasu. Rozkład najlepiej sprawdzić przed wyjazdem na titsa.com.