Mirador del Corral del Niño - Volcán de Fasnia - Mirador del Corral del Niño

Kilka minut od czerwonego pyłu z widokiem na El Teide pojawiają się kopuły obserwatorium i ślady po pożarze, a niecałe trzy kilometry dalej czarne stożki erupcji z 1705 roku. Po krótkim dojściu od parkingu trasa wpina się w sendero 20 Volcán de Fasnia i prowadzi nim już niemal do końca.

Start między El Teide a kopułami

Początek leży przy Mirador del Corral del Niño, na wysokim pustkowiu we wschodniej części Parku Narodowego Teide. Od razu otwiera się szeroki widok na El Teide i czerwone zbocza poprzecinane jasnymi ścieżkami.

Po kilku minutach ścieżka zbliża się do grzbietu z kopułami Observatorio del Teide. Obserwatorium stoi na Izañi, na wysokości około 2390 m n.p.m., w miejscu styku granic La Orotavy, Fasnii i Güímaru. Pierwszy teleskop ustawiono tu w 1964 roku. Dziś pracuje tu między innymi GREGOR, teleskop słoneczny o aperturze 1,5 m, największy w Europie. Jak wygląda niebo nad parkiem po zmroku, pokazuje relacja Stargazing - Teide by Night.

Krótki odcinek przez pogorzelisko

Kawałek dalej, poniżej obserwatorium, szlak zbliża się do spalonego fragmentu zbocza. Czarne, powyginane krzewy to ślad pożaru z sierpnia 2023 roku, który dotarł aż pod Izañę. Rok później zbocze dopiero zaczynało się odradzać. Corral del Niño jest jednym z punktów projektu Tótems Tenerife. Przy szlakach i punktach widokowych na pogorzeliskach stanęło 20 drewnianych totemów, z których mieszkańcy mogą przez kolejne lata fotografować to samo miejsce i w ten sposób dokumentować jego regenerację.

Sendero 20 schodzi ku stożkom

Od tego miejsca pętla skręca na południe i zaczyna łagodnie tracić wysokość. Najpierw idzie się szeroką drogą z drewnianą barierą, a na wprost wyrastają najciemniejsze formy tej trasy - stożki Volcán de Fasnia. Erupcja z 1705 roku była częścią serii szczelinowej na Dorsal de Pedro Gil i właśnie ona zostawiła tu czarne żużlowe zbocza, które tak mocno odcinają się od jaśniejszego otoczenia.

Ponad kilometr dalej szlak mija równe pole czarnego żużlu. Roślinność jest tu niska i rozproszona, a jasne kępy krzewów wyraźnie odcinają się od podłoża. Czarny stożek zostaje teraz z boku ścieżki, a na horyzoncie znów rysuje się grzbiet Izañi.

Dłuższy łuk pod Montaña de las Vacas

Po minięciu czarnego pola pętla skręca na zachód i wraca na jaśniejsze zbocza. Ścieżka obchodzi stożki bokiem i kieruje się w stronę długich, łagodnych garbów po zachodniej stronie trasy. To spokojniejszy fragment wędrówki, bardziej o rytmie terenu niż o jednym widowiskowym punkcie. Ponad krzewami znowu pojawia się El Teide.

Dalej ścieżka skręca na północ i celuje prosto w rdzawy stożek Montaña Abreu. To jedno z kilku wzniesień, między którymi prowadzi ta część pętli. Zamiast surowej czerni wracają brunatne i szare odcienie, a teren zaczyna powoli się wznosić.

Między Montaña de las Vacas a Montaña Abreu szlak pokonuje krótkie podejście po prostych stopniach wbitych w jasne, sypkie zbocze. Właśnie tu najlepiej czuć, jak miękki bywa tutejszy materiał pod butami. Po wyjściu na górę teren znowu się otwiera i już widać, że pętla zawraca ku punktowi startowemu.

Powrót po czerwonej stronie pętli

Na północnym odcinku wraca czerwony grunt z początku trasy, tylko tym razem El Teide stoi prawie na wprost ścieżki. Droga jest tu szeroka i miękka. Wulkaniczny teren układa się tu warstwami aż po stożek Teide.

Przed końcem pętli z boku odsłania się jeszcze raz grzbiet obserwatorium. Z tej perspektywy kopuły nie dominują już nad trasą tak jak na początku. Wyglądają raczej jak punkt orientacyjny, który zamyka pętlę. Ostatnie metry prowadzą z powrotem ku parkingowi przy Mirador del Corral del Niño.

Informacje praktyczne

Na start najwygodniej dojechać autem od strony TF-24 i Izañy. Stan na 2026: do samego Mirador del Corral del Niño nie dojeżdża regularna linia TITSA, więc bez własnego transportu ten początek jest kłopotliwy.

Na trasie nie ma cienia, gastronomii ani miejsca, by uzupełnić wodę. Pętla prowadzi na wysokości od około 2180 do 2330 m. Nawet gdy na wybrzeżu jest gorąco, potrafi tu mocno wiać, dlatego przydaje się jednocześnie nakrycie głowy i lekka warstwa przeciwwiatrowa. Zasięg telefonu bywa nierówny, więc warto wcześniej pobrać mapę offline.

Więcej zdjęć z tej okolicy jest w galerii Parque Nacional del Teide, a cały masyw opisuje artykuł El Teide - dach Teneryfy.