Spacer z Playa San Juan do Alcalá

Ten spacer prowadzi z osłoniętej zatoki Playa San Juan do Alcalá, cały czas blisko oceanu. Po drodze zmienia się nie tyle wysokość, co charakter brzegu. Najpierw jest miejska plaża przy porcie, potem czarny, lawowy brzeg koło Fonsalíi, a na końcu znowu wraca zabudowa i małe zatoki.

Najpierw zatoka osłonięta portem

Playa San Juan zachowuje skalę zwykłego nadmorskiego miasteczka. Plaża leży tuż przy porcie rybackim, a falochron osłania wodę, więc bywa ona spokojniejsza niż na otwartych odcinkach zachodniego wybrzeża.

Piasek układa się tu w szeroki łuk, a od strony portu zamyka go kamienny mur falochronu. To nie jest plaża odcięta od miasta. Kilka kroków dalej zaczynają się bary, tarasy i zwykłe ulice, więc start ma bardziej lokalny niż resortowy rytm.

Od plaży spacer rusza na północny zachód. W przeciwną stronę, ku klifom w stronę Abamy, prowadzi osobna ścieżka opisana we wpisie o Playa San Juan. Tutaj promenada przechodzi w wybetonowaną ścieżkę prowadzoną między murkami z lawy, wzdłuż bloków apartamentowych.

Po kilku minutach miejska plaża zostaje z tyłu, a brzeg robi się ciemny i poszarpany. Te czarne skały to lawy grzbietu Abeque, wulkanicznej osi ciągnącej się od El Teide ku Teno. Jego spływy pokrywają wybrzeże od Playa San Juan aż po Icod de los Vinos, więc przez cały spacer brzeg budują te same lawy.

Między miasteczkami zostaje sama lawa

Na środkowym odcinku spaceru całą robotę robi linia brzegu. Ścieżka biegnie prawie po płaskim, raz bliżej zabudowy, raz tuż nad lawą. Przez dłuższą chwilę prowadzi bardziej przez nadmorski pas skał niż przez miasteczko.

W okolicy Fonsalíi wybrzeże rozcina się na małe wnęki i naturalne zagłębienia w skale. Charcos de Fonsalía to zespół niewielkich niecek między skałami wulkanicznymi, w których woda jest czysta i niewzburzona. Dzięki temu ten fragment nadaje się nie tylko do spaceru, ale też do krótkiego postoju nad wodą.

Przy samym morzu nie ma tu placu, portu ani zwartej zabudowy. Zostają czarne skały, kępy suchej roślinności i ocean, który w kolejnych zatoczkach wraca pod trochę innym kątem.

Alcalá pojawia się dopiero na końcu

Na ostatnim kilometrze widać wreszcie, dokąd prowadzi ten spacer. Alcalá układa się w jedną linię jasnych budynków nad czarnym brzegiem.

Zamiast jednej szerokiej plaży miasteczko ma kilka krótszych zejść do wody, małe zatoki i odcinki lawy. Playa de Alcalá to niewielka zatoczka z szarym piaskiem przy małym nabrzeżu z łodziami rybackimi. Dalej na północ ciągnie się La Jaquita, czyli trzy czarne plaże przedzielone lawowymi językami, z naturalnymi basenami i promenadą.

Ostatni odcinek dochodzi do pierwszych domów. Z krawędzi skarpy widać, jak zabudowa Alcalá schodzi niemal do lawy, a pod nią otwiera się mała zatoczka z czarnym piaskiem.

W samym Alcalá warto jeszcze zejść na promenadę albo podejść do Plaza del Llano. Miasteczko składa się z kilku małych scen: cień drzew, krótki odcinek nad wodą, mały port i restauracje, w których łatwo zatrzymać się na rybę lub owoce morza. Kto ma jeszcze siły, może potraktować ten spacer jako początek dłuższej trasy wzdłuż wybrzeża, opisanej we wpisie Spacer z Alcalá do Playa de la Arena i w nowszej relacji Alcalá - Playa de la Arena 2026.

Bez gór, ale nie bez słońca

Trasa trzyma się nisko nad oceanem i nie wymaga górskiego przygotowania, ale środkowy odcinek daje mało cienia. W lipcu lepiej ruszyć rano albo późnym popołudniem, zabrać wodę i nakrycie głowy, bo na południowo-zachodnim brzegu Teneryfy słońce szybko przejmuje całą uwagę. W zamian dostaje się spacer, który można przejść bez pośpiechu i bez specjalnego planu - od jednej spokojnej zatoki do drugiej.