Prawie każda latarnia morska Teneryfy stoi tam, gdzie wyspa pokazuje swoją prawdziwą krawędź: na urwisku Anagi, na końcu lawowego pustkowia Rasca, przy zachodnim cyplu Teno albo obok miasta, które dawno nauczyło się żyć z oceanem. Siedem latarni to siedem różnych krańców wyspy.
Jedne z tych latarni wymagają pełnoprawnej wycieczki pieszej, inne dają się zobaczyć przy spacerze promenadą. Do latarni nad Anagą trzeba zejść pieszo z Chamorgi, a do tej w Puerto de la Cruz wystarczy kilka kroków od deptaka.

Do latarni morskiej Punta Anaga (hiszp. Faro de Anaga) nie podjeżdża się na chwilę. Najpierw jest droga do Chamorgi, potem zejście przez kamienne zbocza Anagi, a dopiero na końcu pojawia się niewielka wieża nad Roque Bermejo. Nie stoi przy promenadzie ani parkingu, tylko w miejscu, do którego naprawdę trzeba dojść.
To zarazem najstarsza latarnia Teneryfy. Według informacji Autoridad Portuaria de Santa Cruz de Tenerife zapalono ją po raz pierwszy w 1864 roku. Sama wieża ma tylko 12 metrów, ale stoi wysoko nad oceanem, dzięki czemu światło pracuje z poziomu około 247 metrów nad morzem. Wieża przetrwała w oryginalnej, dziewiętnastowiecznej postaci.
Trasa zaczyna się w Chamordze, schodzi do zatoki Roque Bermejo, a z wybrzeża widać dwa skalne kominy Los Roques de Anaga, które wyrastają wprost z oceanu.
Chamorga, ostatnia wieś przed krańcem Anagi, ma osobny wpis, tak samo jak pętla do Roque Bermejo i skały Los Roques de Anaga, rezerwat ścisły zamknięty dla odwiedzających. Razem układają się w jeden dzień na wschodnim krańcu masywu.
Pętlę z Chamorgi przez zatokę Roque Bermejo i z powrotem obok latarni widać na mapie poniżej.

Na północno-wschodnim krańcu wyspy zasada jest odwrotna niż w Anadze. Latarnia morska Punta del Hidalgo (hiszp. Faro de Punta del Hidalgo) nie kryje się przed nikim. Stoi otwarcie, niemal demonstracyjnie, jakby bardziej zależało jej na budowaniu horyzontu niż na samotności. Na lawowym brzegu wygląda jak obiekt z innej epoki niż pobliskie domy i baseny naturalne.
To jedna z najmłodszych latarni na Teneryfie. Budowę zakończono w 1992 roku, a do służby weszła w listopadzie 1994. Ma 50 metrów wysokości i należy do tych projektów, w których technika spotkała się z architektoniczną ambicją. Oficjalny opis portowy mówi o bryle inspirowanej kryształami i lawą. Na miejscu widać raczej coś między rzeźbą a betonowym dziobem skierowanym ku oceanowi.
Promenada w Punta del Hidalgo biegnie nad samymi falami, w lawie tkwią naturalne baseny, a z brzegu widać początek klifów Anagi.
Punta del Hidalgo należy do gminy La Laguna, więc wypad nad ocean łatwo połączyć z jej starym miastem, wpisanym na listę UNESCO. Osobne wpisy opisują spacer od pomnika Sebastiána Ramosa do latarni i weekend w samej La Lagunie.

Ta jest wyjątkiem od wyspiarskiej reguły. Nie stoi na odludziu i nie wymaga trekkingu, bo jest częścią miasta. Do Faro del Puerto de la Cruz dochodzi się niemal mimochodem, między deptakiem a planem na stare miasto, plażę albo ogród.
Świeci od 1996 roku. Charakter daje jej sama bryła. Czarna, kwadratowa wieża kryje w środku czerwono-biały cylinder, a całość odlano z żelbetu. Z całej siódemki najbardziej przypomina konstrukcję przemysłową, a najmniej samotną wieżę na klifie.
Dokoła jest całe Puerto de la Cruz, czyli promenada, ogrody, czarne plaże i klifowe wybrzeże na zachód od kurortu, więc latarnia bywa raczej początkiem spaceru niż jego metą.

Latarnia morska Buenavista (hiszp. Faro de Buenavista) przyciąga samą formą. Biała, wysoka, ze spiralnym ruchem otwartej klatki schodowej wygląda bardziej jak rzeźba ustawiona na klifie niż jak klasyczny obiekt nawigacyjny.
Latarnia działa od 1997 roku, choć prace budowlane skończyły się tu kilka lat wcześniej, na początku lat 90. Oficjalny opis mówi o 40-metrowej wieży ustawionej nad północno-zachodnim wybrzeżem Teneryfy. W rzeczywistości to dwie betonowe wieże na wspólnej podstawie, a wokół smuklejszej owija się otwarta spirala ponad dwustu stopni.
To cel na dzień, w którym chce się połączyć spokojne miasteczka zachodu z prostym nadmorskim marszem. Po jednej stronie jest Buenavista del Norte, po drugiej Los Silos, a pomiędzy nimi kilka kilometrów surowego wybrzeża. Kilkaset metrów przed latarnią ścieżka mija El Rayo, czyli duży otwór zapadnięty w lawowym brzegu i przykryty od strony oceanu kamiennym łukiem.
Ścieżkę z Los Silos, przejście wybrzeżem do Buenavista del Norte i oba miasteczka opisują osobne wpisy. Latarnia stoi już w granicach Buenavisty, choć najkrótsza droga do niej prowadzi od strony Los Silos.
Przejścia z Los Silos i Buenavisty wzdłuż tego wybrzeża pokazuje mapa poniżej.

Jeśli któraś latarnia ma na Teneryfie status niemal obowiązkowego widoku, to właśnie ta. Latarnia morska Punta de Teno (hiszp. Faro de Punta de Teno) stoi tam, gdzie wyspa kończy się gwałtownie i bardzo efektownie. Z jednej strony jest ocean, z drugiej klify Acantilados de Los Gigantes, a na horyzoncie często pojawia się La Gomera. Trudno o bardziej klasyczny zachodni kadr.
Światło na cyplu działa od 1897 roku. Pierwsza wieża miała niespełna 8 metrów i zbudowano ją, jak cały budynek latarni, z kamienia przywiezionego z La Gomery. Biało-czerwoną wieżę z żelbetu, wysoką na 20 metrów, postawiono obok starego budynku latarni w 1978 roku.
Z cypla widać klify Los Gigantes od północy, czyli z innej strony niż z miasteczek u ich stóp.
Punta de Teno warto planować praktycznie, nie spontanicznie. Na sam kraniec drogą TF-445 nie wjeżdża się prywatnym autem, pieszo ani rowerem. Dojeżdża tam autobus TITSA 369 z Buenavista del Norte albo taksówka (stan na wrzesień 2026). Godziny i wyjątki zmieniają się z sezonem, więc przed wyjazdem najlepiej sprawdzić je na stronie gminy Buenavista del Norte.
Sam cypel opisuje osobny wpis. Buenavista del Norte to ostatnie miasteczko przed drogą na Punta de Teno, a klify Los Gigantes od południa, z Puerto de Santiago, pokazuje wpis o miasteczkach u ich stóp.

Południe Teneryfy kojarzy się zwykle z hotelami, plażami i marinami. Latarnia morska Punta Rasca (hiszp. Faro de Punta de Rasca) leży jednak w zupełnie innym świecie. Wystarczy przejść przez Malpaís de la Rasca, żeby zobaczyć południe suche, prawie puste i zaskakująco surowe. Dopiero wtedy dociera się do latarni stojącej na samym końcu tego lawowego jęzora.
Latarnię zainaugurowano w 1899 roku, a obecna, 32-metrowa wieża stoi od 1978. Biały cylinder w czerwone pasy to klasyczny kształt latarni.
Jałowe pola lawy, niska roślinność i wiatr sprawiają, że turystyczne południe zostaje dawno za plecami.
Do latarni prowadzą dwa podejścia od strony Palm-Mar. Jedno to pętla, która wraca głębią rezerwatu, drugie to trasa liniowa, która za latarnią idzie dalej wybrzeżem, do El Fraile albo do samej promenady w Las Galletas.
Przejścia przez pustkowie Rasca, aż po latarnię na jego końcu, widać na mapie poniżej.

Wschodnie wybrzeże ma swoją własną odmianę pustki. Latarnia morska Punta Abona (hiszp. Faro de Punta Abona) stoi na suchym, szeroko otwartym brzegu między Abades a Porís de Abona. To miejsce ma w sobie dużo przestrzeni, dużo światła i bardzo mało teatralności.
Latarnia działa tu od 1902 roku, a obecną, 39-metrową wieżę postawiono w 1978. Tuż obok stoją ruiny Sanatorio de Abona. Leprozorium wznoszone od lat 40. nigdy nie przyjęło ani jednego chorego.
Dla jednych mocniejszym obrazem będzie sama wieża na szerokim, pustym brzegu, dla innych betonowe miasto-widmo obok niej. Najrozsądniej przyjechać tu po oba motywy i potraktować okolicę jak dłuższy spacer przez Abades i dalej w stronę Porís de Abona.
Latarnię, sanatorium i samo Abades opisują osobne wpisy, które razem składają ten odcinek wybrzeża w jeden spacer.
Nadmorskie przejście z Abades do Porís de Abona, mijające latarnię, pokazuje mapa poniżej.
Jeśli wybierać tylko kilka, najlepiej układają się trzy zupełnie różne doświadczenia: Anaga dla dzikości i wysiłku, Punta de Teno dla wielkiego zachodniego widoku, Punta Rasca dla lawowego pustkowia na południu.
Siedem latarni to także trzy epoki budowania na brzegu. Kamienna wieża nad Anagą świeci od 1864 roku. Trzy biało-czerwone cylindry przy Punta de Teno, Punta de Rasca i Punta Abona postawiono w 1978. W latach 90. w Punta del Hidalgo, Puerto de la Cruz i Buenaviście stanęły betonowe bryły, bliższe rzeźbie niż wieży.