Buenavista del Norte - Los Silos

Ta liniowa trasa bez długich podejść łączy dwa miasteczka północno-zachodniego wybrzeża. Zaczyna się w historycznym centrum Buenavista del Norte, schodzi ku lawowemu brzegowi z Faro de Buenavista i El Rayo, a kończy na placu w Los Silos. Po drodze krajobraz kilka razy zmienia ton: najpierw zwarta zabudowa, potem czarna lawa i niskie nadmorskie krzewy, na koniec plantacje bananów pod zielonym zboczem.

Buenavista del Norte na rozruch

Początek wypada w Buenavista del Norte, w miasteczku o regularnym układzie ulic rozplanowanym już w XVI wieku. Od 2005 roku historyczne centrum jest chronione jako zespół zabytkowy, ale nie sprawia wrażenia dekoracji dla turystów. To zwykłe centrum gminy, w którym codzienne życie toczy się między kościołem, placem i niską, przeważnie parterową zabudową. Więcej o samym miasteczku można przeczytać w osobnym wpisie Buenavista del Norte - ostatni bastion cywilizacji.

Jeszcze przed zejściem ku wybrzeżu potrafi pokazać się El Teide. W dniu wyprawy, pod koniec grudnia, stożek był ośnieżony, a biały szczyt nad ciemnymi zboczami i zielenią plantacji robił większe wrażenie niż niejeden punkt widokowy po drodze.

Warto przejść kilka ulic wokół Plaza de los Remedios. Stojący przy niej kościół Nuestra Señora de los Remedios ma kamień węgielny z 1513 roku. W 1996 roku pożar strawił jego wnętrze, a z budowli ocalały mury obwodowe i wieża. Przy tak krótkiej trasie nie ma pośpiechu, więc spokojny początek w miasteczku dobrze ustawia dalszy marsz ku zachodniemu krańcowi północnego wybrzeża.

Biała spirala i wyrwa w brzegu

Po przejściu przez zabudowę ślad schodzi ku morzu i po kilku kilometrach dochodzi do Faro de Buenavista. Latarnia weszła do służby w 1997 roku i ma 40 metrów wysokości. Z daleka wygląda jak dwie zestawione bryły, a z bliska uwagę przyciąga otwarta spiralna klatka schodowa, która nadaje jej bardziej rzeźbiarski niż portowy charakter. O innych latarniach wyspy można przeczytać w artykule Latarnie morskie na Teneryfie.

Kilkaset metrów dalej, przy tej samej ścieżce, leży El Rayo. To suchy, zapadnięty otwór w lawowym brzegu. Od strony oceanu zamyka go kamienny łuk, przez który widać wodę, a z góry całość wygląda jak wyrwa po czymś gwałtownym.

Najciekawszy odcinek jest między miastami

Od latarni ścieżka prowadzi już niemal stale nad oceanem. To najbardziej surowy fragment całej trasy. Nie ma tu wysokich klifów ani bujnej zieleni, tylko lawowe półki, wiatr, ciemne skały i szeroki pas wody.

Ocean przez cały czas zostaje po lewej. Po prawej wznosi się Montaña de Taco, zaokrąglony stożek wygasłego wulkanu. Jego krater mieści dziś wodę dla bananowców całej okolicy, bo urządzono w nim największy na Teneryfie zbiornik do nawadniania.

Bliżej Los Silos ścieżka mija Charco Don Gabino, a zaraz za nim El Bufadero. Przy silnym przyboju woda wystrzeliwuje tu w górę ze skalnej szczeliny. Dalsze kąpieliska, plaża Charco de la Araña i przystań El Puertito leżą już na wschód od miejsca, w którym trasa odbija od morza. Ten odcinek wybrzeża opisuje szerzej wpis Los Silos - Faro de Buenavista del Norte - Los Silos.

Los Silos na finał

Końcowy odcinek odchodzi od morza i wprowadza trasę do centrum Los Silos. Najbardziej charakterystycznym punktem jest Plaza de la Luz - prostokątny plac zaprojektowany przez Mariano Estangę w latach 20. XX wieku. Pośrodku stoi kiosk z początku XX wieku, ośmioboczny i dwukondygnacyjny, zaprojektowany przez Domingo Pisakę y Burgadę. Po całym marszu nad wybrzeżem wystarczy tu cień drzew, kilka ławek i spokojny rytm miasteczka.

Powrót autobusem albo pieszo

To trasa liniowa, więc najprościej zostawić samochód w jednym z miasteczek i wrócić autobusem albo przejść ten sam odcinek z powrotem. Stan na październik 2026: oba miasteczka łączy linia TITSA 363, kursująca z Buenavista del Norte do Icod de los Vinos i Puerto de la Cruz. Rozkład najlepiej sprawdzić tuż przed wyjazdem.

Wystarczą wygodne buty z dobrą podeszwą. Sama ścieżka nie stawia dużych wymagań kondycyjnych, ale przy oceanie bywa ślisko od wilgoci i soli, a cienia jest niewiele. W słoneczny dzień warto mieć wodę, nakrycie głowy i lekką warstwę przeciwwiatrową. Przy El Bufadero i na krawędziach lawowych półek lepiej zachować większy odstęp od brzegu, zwłaszcza gdy morze jest niespokojne.

Przez cały nadmorski odcinek po prawej stoi Montaña de Taco, wygasły stożek, który łatwo minąć bez drugiego spojrzenia. To w jego kraterze zbiera się woda dla bananowców, między którymi trasa wchodzi na koniec do Los Silos. Kontrast czarnego brzegu i zielonych plantacji, który niesie cały ten spacer, ma więc źródło tuż obok ścieżki - w górze, wzdłuż której szło się przez kilka kilometrów.