Alcalá - wystawa samochodów klasycznych

Czerwone barierki z herbem gminy Guía de Isora zwykle zamykają ulicę przed samochodami. W niedzielny poranek, w tygodniu sierpniowej fiesty w Alcalá, zrobiły odwrotnie: odgrodziły kawałek miasteczka dla aut, które zjechały tu specjalnie po to, żeby postać. Pomarańczowa Simca, błękitny Garbus, rząd Mercedesów i kilkanaście Mini stały tam już rano, a ludzie przechodzili między nimi jak po placu targowym.

Simca stanęła na ulicy schodzącej ku wybrzeżu. Model 1000 produkowano od 1961 do 1978 roku i sprzedano go w prawie dwóch milionach sztuk. Powstawał nie tylko we Francji, ale też w Hiszpanii, w zakładach Barreiros w madryckiej dzielnicy Villaverde. Po drugiej stronie ulicy, za barierką, stał jasnoniebieski Volkswagen Garbus.

Kilka metrów dalej ustawiły się Mercedesy z dwóch różnych epok. Na pierwszym planie srebrne coupé z serii W114. Mercedes budował tę wersję nadwozia od 1969 do 1976 roku i wyprodukował jej 67 tysięcy sztuk. Za nim stały czarne, kanciaste sedany 190 (W201) z lat 80., które otwierały wtedy ofertę marki, a dziś same trafiają na takie wystawy.

Brytyjczyk z hiszpańskim życiorysem

Najliczniejsza grupa zajęła promenadę przy nabrzeżu, pod palmami i chorągiewkami rozwieszonymi na fiestę. Mini produkowano od 1959 do 2000 roku w jednej generacji, pod szyldami kolejnych brytyjskich koncernów. Hiszpania ma z tym autem własną historię, bo od 1968 roku firma AUTHI składała Mini w fabryce pod Pampeluną.

Właściciele zadbali o to, żeby auta nie stały z pustym wyrazem twarzy. Na przednich szybach kilku z nich rozłożyli osłony przeciwsłoneczne z nadrukiem wielkich oczu, więc zielony i czerwony Mini wyglądały, jakby przyglądały się przechodniom.

Białe pasy na masce i dodatkowe reflektory na grillu nawiązują do sportowych Mini Cooper S, które wygrały Rajd Monte Carlo w latach 1964, 1965 i 1967. Czarny egzemplarz ma na grillu dwie lampy francuskiej marki Cibié, a pomarańczowy obok nosi tam napis Mini Cooper. Jeden czerwony Mini dostał z kolei na dach i przednią szybę flagę Teneryfy. Wyspa przyjęła ją oficjalnie w 1989 roku, a wzorem była dawna flaga morska prowincji Wysp Kanaryjskich.

Zatoka, z której strzelają fajerwerki

Od wystawy do zatoki w centrum Alcalá jest kilka kroków. Wczesnym popołudniem kąpiący się zajęli tam betonowe nabrzeże, a nie piasek. Parasole stały ciasno na płytach, obok rozstawiono dmuchane łuki, a do wody schodziło się po schodkach i metalowych drabinkach. Nad nabrzeżem wisiał jeszcze baner Atlántico Vibes Fest, sobotniego koncertu z programu fiesty.

Na północ od centrum promenada prowadzi wzdłuż czarnych zatoczek i basenów w lawie Playa La Jaquita, a dalej aż do Playa de la Arena. W przeciwną stronę nadmorska ścieżka łączy Alcalá z Playa San Juan.

Nad tą zatoką toczy się też fiesta ku czci Matki Bożej z Candelarii. Figura wędruje w procesji z kościoła na nabrzeże, a stamtąd łodzią do sąsiednich miejscowości i z powrotem. Główną atrakcją jest jednak Noche de fuegos, około 25-minutowy pokaz sztucznych ogni, odpalany tradycyjnie 15 sierpnia o północy. Część ładunków wybucha tuż nad powierzchnią morza.

Tradycja sięga lat 20. XX wieku, a od mniej więcej ośmiu dekad pokaz przygotowuje pirotechnia Hermanos Toste z Los Realejos. Ze względu na brak płaskiego terenu materiał trzeba przewieźć łodziami na lawowe skały w zatoce, nazywane tu bajas. Wyrzutnie stabilizują tam setki worków z piaskiem po 20-30 kilogramów. Ludzie wynajęci przez komisję fiesty zaczynają je przewozić na skały już kilka dni przed pokazem.