Stargazing - Teide by Night

Pierwszy postój sierpniowej wycieczki wypadł na 650 m, przy kolacji. Słońce zaszło dopiero na 1440 m, nad morzem chmur, a gwiazdy pojawiły się nad Las Cañadas, ponad 2000 m nad oceanem. Wyjazd „Teide by Night” miał właśnie taki rytm: Casa Sira koło Chío, zachód z Mirador de los Poleos i nocny finał przy Zapatilla de la Reina.

Kolacja w małym skansenie

Kolację podano w Casa Sira przy TF-82, między Chío a Chiguergue. Przed wejściem stoi piramida beczek z nazwą lokalu, a w środku sala wygląda jak połączenie restauracji i małego skansenu. Na ścianach wiszą stare narzędzia, nad drewnianą boazerią stoją gliniane naczynia i kolejne beczki z napisem „Casa Sira”, a stoły są nakryte pod większą grupę. Jeszcze siedzi się przy świetle i rozmawia normalnym głosem.

Po kolacji droga wspina się dalej przez Chío w stronę TF-38. Z każdym kilometrem ubywa świateł, a krajobraz robi się bardziej surowy. Zabudowa zostaje w dole, a wokół zaczyna się wysoko położona strefa law i sosen.

Zachód z Mirador de los Poleos

Mirador de los Poleos leży przy TF-38, w Parku Przyrodniczym Corona Forestal, niecałe 700 m od wulkanicznego stożka Montaña de los Poleos. Z parkingu robi się kilka kroków i pod nogami zostaje ciemne pole lawy, po prawej ściana sosen, a w dole pas chmur rozlany nad oceanem. Nad chmurami, na horyzoncie, wystają dwie sąsiednie wyspy, a słońce schodzi tuż obok jednej z nich. Stąd zaczyna się też pętla wokół wulkanu Chinyero, opisana we wpisie Mirador de los Poleos - Chinyero - Montaña Negra - Mirador de los Poleos.

W sierpniu słońce znika tu późno. Przez kilka minut światło trzyma się nisko nad chmurami, sosny ciemnieją prawie do czerni, a kamieniste zbocza obok punktu widokowego przechodzą w jednolitą, grafitową plamę. To nie taras z barierkami, tylko krótki postój przy drodze.

Kiedy skały znikają, zostaje tylko niebo

Po zachodzie droga prowadzi dalej, w głąb Parku Narodowego Teide. Postój w tej relacji wypadł przy punkcie widokowym Zapatilla de la Reina przy TF-21, ponad 2000 m n.p.m. Za dnia przyciąga tam charakterystyczna skała o tym samym przydomku. Niespełna pół godziny po zachodzie skalne grzbiety wokół jeszcze rysują się na tle nieba, a nad nimi wisi sierp Księżyca.

WebTenerife przypomina, że Teide i szczytowe partie wyspy mają certyfikat Starlight, a punkty widokowe parku wymienia wśród dobrych miejsc do patrzenia w gwiazdy. Kilkanaście kilometrów dalej, na Izañi, na wysokości ok. 2390 m działa Observatorio del Teide. Morze chmur odcina światła wybrzeża, powietrze jest suche, a po kilku minutach w ciemności gwiazd pojawia się tyle, że wzrok zaczyna widzieć pasmo Drogi Mlecznej.

Pokaz prowadzą przewodnicy, w grupach podzielonych według języka. Większość obserwacji odbywa się gołym okiem. Jedynym światłem jest wiązka wskaźnika laserowego, którą przewodnik łączy najjaśniejsze punkty w gwiazdozbiory i pokazuje kierunki. U organizatora można kupić napoje i przekąski.

Pod koniec jedynym sztucznym światłem nad Las Cañadas zostaje cienka kreska lasera, a góry, do których jechało się cały wieczór, są już tylko czarnym brzegiem nieba.

Co warto wiedzieć przed wyjazdem

Po zachodzie robi się tu wyraźnie chłodniej nawet latem, więc cienka bluza zwykle nie wystarcza. Lepiej mieć pełne buty i cieplejszą warstwę niż na wybrzeżu, bo postoje wypadają na wietrze i na ciemnym, nierównym podłożu. Jeśli wybiera się zorganizowany wyjazd, dobrze wcześniej sprawdzić język prowadzenia i to, czy program obejmuje dłuższy postój pod gołym niebem, a nie tylko krótki pokaz przy drodze.

Zachód słońca z pobocza TF-21, kilka kilometrów od Zapatilla de la Reina, opisuje osobny wpis o zachodzie słońca pod El Teide.