Puertito de Güímar - El Socorro - Puertito de Güímar

Trasa przebiega przez Reserva Natural Especial del Malpaís de Güímar, gdzie można doświadczyć surowego piękna wulkanicznego krajobrazu Teneryfy. Ta chroniona przestrzeń o powierzchni 290 hektarów oferuje szlaki przez młode potoki lawowe, endemiczną roślinność i spektakularne formacje geologiczne, będąc żywym świadectwem wulkanicznego pochodzenia Wysp Kanaryjskich.

Historia Reserva Natural Especial del Malpaís de Güímar

Początkowo tereny te były wykorzystywane przez rdzennych mieszkańców Teneryfy do uprawy roli i hodowli zwierząt. Innym ważnym obszarem eksploatacji było wykorzystanie krzewów do produkcji lateksu. Ze względu na unikalne cechy geologiczne i ekologiczne, obszar ten otrzymał status chroniony w 1987 roku, a w 1994 roku nazwę Reserva Natural Especial del Malpaís de Güímar (Specjalny Rezerwat Przyrody Malpaís de Güímar), obejmując teren od Puertito de Güímar aż po miejscowość El Socorro.

Przebieg wycieczki

Wycieczka rozpoczyna się w Puertito de Güímar, małej wiosce rybackiej, gdzie można znaleźć parking i punkt startowy szlaków prowadzących przez rezerwat. Po wejściu do rezerwatu należy kierować się w lewo, w stronę widocznego na horyzoncie szczytu o nazwie Montaña Grande.

Wzdłuż trasy znajdują się tablice informacyjne, które dostarczają wiedzy na temat geologii, flory i fauny ekosystemu. Między innymi można się dowiedzieć o roślinach takich jak tabaiba (Euphorbia balsamifera) i cardón czyli wilczomlecz kanaryjski (Euphorbia canariensis), które przystosowały się do życia w trudnych warunkach wulkanicznych. Wewnątrz zawierają białą, lepką, czasem toksyczną ciecz zwaną lateksem. Lateks miał bardzo różne zastosowania:

• produkcja "chicle" (gumy do żucia) - suszony lateks tabaiby był żuty jako środek wzmacniający dziąsła,
• zastosowania medyczne i ludowe - małe ilości lateksu oraz okłady z roślin stosowano przy ranach, kurzajkach, odciskach, jako środek przeciwzapalny i wykrztuśny (np. okłady na klatkę piersiową),
• weterynaria - lateks był naturalnym klejem w praktyce weterynaryjno-hodowlanej, żeby przyspieszyć proces odstawiania młodych od mleka i ochronić matkę przed nadmiernym obciążeniem,
• gospodarka - lateks służył do sporządzania lepiszczy (np. do lepów na ptactwo) oraz do uszczelniania łodzi i narzędzi.

Do dziś zachowały się ślady tej działalności rolniczej mieszkańców tych ziem, takie jak tarasy uprawne, kamienne mury, kanały wodne oraz pozostałości starej studni Cueva Honda, która dostarczała wodę do nawadniania pobliskich pól uprawnych.

Centralnym punktem rezerwatu jest Montaña Grande, imponujący stożek wulkaniczny o wysokości 276 metrów. Jego krater ma około 300 metrów średnicy i 50 metrów głębokości, wykazując charakterystyczną asymetrię spowodowaną działaniem wiatrów podczas jego formowania.

Okrążając Montaña Grande, szlak oferuje piękne widoki na okoliczne krajobrazy, w tym na wybrzeże i pobliskie góry. Jednakże przebiega blisko autostrady TF-1, więc jest to mniej przyjemny odcinek ze względu na hałas przejeżdżających samochodów. Jest to również końcowa część szlaku o nazwie Camino del Socorro, który prowadzi z Güímar do El Socorro, którym podążają uczestnicy pielgrzymki Romería del Socorro, odbywającej się co roku między 7 a 8 września.

Oddalając się od Montaña Grande w kierunku El Socorro, szlak prowadzi obok pomnika La Avioneta - to PIPER PA-28 Cherokee, lekki samolot zaprojektowany do użytku cywilnego, kabina mieści 1 pilota i 3 pasażerów. Dlaczego pomnik znajduje się właśnie tutaj?

Już w 1935 roku pojawił się pierwszy projekt budowy lotniska na Teneryfie w rejonie El Socorro, na równinie Güímar. Plan ten uzyskał wsparcie rady wyspy, jednak został odrzucony przez władze centralne, ponieważ uznano, że lokalizacja jest zbyt odległa od stolicy. Zamiast tego wybrano teren w pobliżu miasta La Laguna. Lotnisko to jest znane dziś jako Tenerife Norte (TFN). W 1949 roku prasa powróciła do pomysłu budowy pomocniczego pasa startowego w El Socorro, który miałby służyć w razie problemów z funkcjonowaniem lotniska TFN z powodu pogody. Projekt nie został jednak zrealizowany. Dziewięć lat później, w 1958 roku, wybuchła na Wyspach Kanaryjskich ogromna plaga szarańczy. Wtedy równinę w El Socorro powiększono i przekształcono w improwizowany pas startowy, z którego korzystały lekkie samoloty rozpylające środek owadobójczy, by zwalczyć plagę. Był to pierwszy raz, kiedy w tej okolicy lądowały i startowały samoloty. Na początku lat sześćdziesiątych znów zaczęto myśleć o El Socorro jako potencjalnym miejscu budowy drugiego lotniska na wyspie. Wytyczono teren, przygotowano plany i zainstalowano stację meteorologiczną, która przez trzy lata analizowała warunki klimatyczne tego obszaru. Lokalna prasa traktowała ten projekt jako niemal pewny, jednak ostatecznie z niego zrezygnowano. Zamiast tego podjęto decyzję o rozbudowie lotniska TFN oraz o budowie nowego portu lotniczego obok miejscowości El Médano, w gminie Granadilla de Abona, znanego dzisiaj jako lotnisko Tenerife Sur (TFS).

Kilka kroków dalej znajduje się Ermita del Socorro, mały kościół zbudowany pod koniec XVI wieku, który jest celem corocznej pielgrzymki Romería del Socorro. Kościół ten, choć niewielki, ma duże znaczenie kulturowe i religijne dla lokalnej społeczności.

W wiosce El Socorro znajdują się dwie kaplice. Przechodząc obok drugiej z nich, dochodzimy do plaży i kierujemy się w stronę punktu startowego w Puertito de Güímar. Po drodze można podziwiać widoki na ocean Atlantycki oraz pozostałości dawnych umocnień wojskowych, które były wykorzystywane do obrony wybrzeża przed potencjalnymi atakami w czasie II wojny światowej. Dziś są one opuszczone lub przekształcone w prywatne domy.

Kierując wzrok w stronę przeciwną, można zobaczyć miejscowości na wschodnim wybrzeżu Teneryfy wraz z surowym, naturalnym krajobrazem rezerwatu.

Wulkaniczny krajobraz Malpaís de Güímar, z czarną lawą, kontrastuje z błękitem oceanu, tworząc spektakularne widoki, które zachwycają każdego odwiedzającego. Kilka kroków wcześniej o innej porze roku kwitnące tabaiby całkowicie zmieniają krajobraz.

Wracając do punktu startowego w Puertito de Güímar, przechodzimy obok plaży o nazwie Playa las Arenitas. Jasny kolor kontrastujący z ciemnymi skałami wulkanicznymi to wynik ciągłego ruchu fal, które przez tysiące lat ścierały szczątki muszli i małe szkielety organizmów morskich - naturalny proces tworzenia piasku biogenicznego.

Informacje praktyczne

Rezerwat jest dostępny dla turystów przez cały rok, a najlepszym czasem na wizytę jest wiosna, kiedy kwitnące rośliny dodają koloru krajobrazowi. W innych porach roku, wycieczka jest równie interesująca, a wegetujące rośliny również mają swój urok, wierniej oddając unikalny, surowy charakter tego miejsca. Warto zabrać ze sobą wodę, przekąski oraz aparat fotograficzny, aby uwiecznić niezapomniane widoki.

Podsumowanie

Reserva Natural Especial del Malpaís de Güímar to miejsce, gdzie można w pełni docenić siłę wulkaniczną, która ukształtowała Wyspy Kanaryjskie. To żywy przykład tego, jak życie potrafi zaadaptować się i rozkwitnąć nawet w najbardziej pozornie niesprzyjających warunkach. Dla każdego miłośnika przyrody, geologii czy po prostu wyjątkowych krajobrazów, Malpaís de Güímar stanowi obowiązkowy punkt programu podczas pobytu na Teneryfie.