Puertito de Güímar - Candelaria

Na końcu tej trasy, nad plażą w Candelarii, stoi rząd dziewięciu menceyów z brązu. Start wypada na skraju Puertito de Güímar, skąd ścieżka wchodzi w Malpaís de Güímar i mija El Socorro. Dopiero na ostatnim odcinku, już po wpięciu się w SL-TF 292 Samarines, schodzi do Candelarii.

Od Puertito de Güímar do czarnej lawy

Puertito szybko zostaje za plecami. Zabudowa urywa się niemal bez przejścia, a jej miejsce zajmuje czarna lawa przykryta niskimi, jasnymi zaroślami. Kilka kroków wcześniej są jeszcze ulice nadmorskiej miejscowości, a zaraz potem zaczyna się teren specjalnego rezerwatu przyrody.

Malpaís de Güímar nie jest dużym obszarem, ale krajobraz ma tu wyjątkowo gęsty. Oficjalny opis rezerwatu podkreśla jego wartość biologiczną i zarośla wilczomleczy, kandelabrowych kardonów i niższych tabaib, zaliczane do najlepszych przykładów tego typu roślinności na archipelagu. Przy samej wodzie lawa tworzy postrzępione krawędzie, a w jednym miejscu fale wypłukały pod nią naturalny łuk skalny.

Szlak przez długi czas trzyma się oceanu. Raz idzie bliżej brzegu, raz odsuwa się o kilka metrów wyżej, ale niemal stale zostawia po prawej stronie poszarpane lawowe półki. Po drodze wyprowadza na punkt widokowy Mirador de la Montaña de la Mar przy niewielkim wzniesieniu nad brzegiem, gdzie stoi tablica rezerwatu. To nie jest odcinek z cieniem ani z wielką zmiennością terenu, więc wrażenie budują forma skał, wiatr od morza i szerokie otwarcie na zatokę.

Dalej ścieżka zwęża się do wyraźnie wydeptanego pasa między polami lawy a skalistym brzegiem. Nie trzeba zgadywać jej przebiegu, za to łatwo zrozumieć nazwę miejsca. Malpaís to po hiszpańsku „zła ziemia”, czyli nierówne, skaliste pola zastygłej lawy.

El Socorro i wejście na odcinek Samarines

Po kilku kilometrach krajobraz łagodnieje. Przy El Socorro pojawia się niewielkie kąpielisko z ciemnym piaskiem, kamiennym falochronem i spokojniejszą wodą niż na otwartym brzegu. Nieco dalej na północ leży Playa de Chimisay, miejsce ważne dla historii Candelarii. To z tą plażą wiąże się tradycja odnalezienia dawnego wizerunku Virgen de Candelaria.

Za El Socorro trasa na nieco ponad kilometr wchodzi na teren gminy Arafo, która ma tu wąski skrawek wybrzeża. Na kamienistej plaży przy samej wodzie stoi betonowy blok z dachem obłożonym kamieniami i wąską strzelnicą w ścianie. To najpewniej gniazdo karabinów maszynowych z początku lat 40., gdy Hiszpania obawiała się alianckiego desantu na Kanary. Na tym krótkim odcinku Arafo postawiono trzy takie stanowiska. Desant nigdy nie nastąpił, a bunkry zostały na brzegu.

Od tego miejsca trasa zaczyna wyraźniej zbliżać się do Candelarii. Ostatnie 2 kilometry biegną już po SL-TF 292 Samarines. Ścieżka nie schodzi na każdą zatokę po drodze, tylko trzyma się skalistego brzegu i mija od góry kolejne załamania wybrzeża. Przy jednym z nich pojawiają się schody i poręcze wciśnięte w lawę - pierwszy znak, że dziki odcinek powoli oddaje miejsce bardziej urządzonemu nadmorskiemu spacerowi.

Playa de Samarines zostaje z boku, oglądana z wyższego punktu. Zamiast szerokiego, surowego pasa brzegu pojawia się mniejsza zatoka z jaśniejszą wodą. Na horyzoncie widać już pierwsze domy Candelarii.

Wejście do Candelarii

Ostatni widok przychodzi tuż przed końcem. Nad skalistym pierwszym planem układa się cała Candelaria, a cel marszu widać od razu: białą dzwonnicę bazyliki z zegarem, pod nią pomarańczowe dachy klasztoru dominikanów i nadmorski Paseo San Blas. Dalej, na krawędzi placu nad plażą, ciemnieje rząd posągów. To dziewięciu menceyów, guanczańskich władców wyspy sprzed konkwisty, odlanych w brązie przez José Abada i ustawionych tu w 1993 roku. U stóp skały, przy końcu tej promenady, kryje się Cueva de Achbinico, dziś wnętrze Ermita de San Blas. Według tradycji to właśnie do tej groty Guanczowie przenieśli dawny wizerunek patronki archipelagu, zanim powstała pierwsza świątynia.

Po zejściu do miasta trasa dochodzi do bazyliki. Dzisiejszą świątynię konsekrowano w 1959 roku, a od 2011 roku ma rangę bazyliki mniejszej. To jedno z najważniejszych miejsc pielgrzymkowych na Wyspach Kanaryjskich i cel sierpniowej pielgrzymki, którą sama gmina nazywa jedynym masowym ruchem pieszym na dzisiejszej Teneryfie.

W bocznych ulicach centrum wracają witryny i szyldy codziennego miasta. Jeden ze sklepów sprzedaje zioła i przyprawy, w tym składniki do kanaryjskiego mojo rojo i mojo verde. O samej miejscowości szerzej opowiada osobny wpis: Candelaria - religijna stolica wyspy, a o jej świątecznej szopce miejskiej Szopka Bożonarodzeniowa w Candelarii.

Informacje praktyczne

To przejście prawie przez cały czas biegnie w pełnym słońcu. Przydają się woda, nakrycie głowy i buty z podeszwą, która dobrze trzyma na chropowatej lawie.

Najwygodniej potraktować tę trasę liniowo. Oba końce, Puertito de Güímar i Candelaria, są obsługiwane przez autobusy TITSA, więc nie ma potrzeby wracania tą samą drogą. Samochodem najprościej podjechać od TF-1 do jednego z końców i wrócić komunikacją albo drugim autem.

Najlepiej ruszać rano albo późnym popołudniem. W środku dnia otwarte wybrzeże szybko oddaje ciepło, a na spokojniejszy odbiór tego miejsca bardziej działa boczne światło niż ostre południowe słońce.

Trasa zaczyna się na skraju zwykłego miasteczka, a kończy przy sanktuarium, do którego od stuleci dochodzi się pieszo z różnych stron wyspy.