Mirador de Samara - Montaña de la Cruz de Tea - Mirador de Samara

Już przy parkingu pod Mirador de Sámara rzadkie sosny stoją na czarnym wulkanicznym żwirze, między niskimi stożkami zachodniego skraju Parku Narodowego Teide. Pętla prowadzi przez rzadkie sosny, otwarte pola czarnego żużlu, krótkie podejście pod Montaña de la Cruz de Tea i powrót przez rejon Cuevas Negras. Nad tym wszystkim niemal przez cały czas stoi Pico Viejo, a Teide wychyla się zza niego tylko w kilku miejscach.

Mirador de Sámara i pierwsze rozwidlenie

Punkt startowy leży przy TF-38, na parkingu obok Mirador de Sámara. To wygodne miejsce na początek pętli, bo zbiegają się tu różne warianty spacerów po zachodniej stronie parku. Oficjalny szlak 13 Sámara to krótsza pętla, a opisywana trasa korzysta z niego tylko na początku i końcu, po drodze przechodząc jeszcze na szlaki 32, 9 i 38.

Pierwsze metry nie przypominają surowego wnętrza kaldery. Szlak biegnie po łagodnym zboczu, gdzie z ciemnego żwiru i rozrzuconych kamieni wyrastają sosny kanaryjskie. Nie tworzą zwartego boru. Stoją osobno, z dużymi przerwami między pniami, dzięki czemu od razu widać kształt terenu i niskie garby dawnych stożków.

Już na starcie otwierają się też widoki na zachód. Pod punktem widokowym rozlewa się morze chmur, a ponad nim przy dobrej przejrzystości rysuje się La Gomera. W bardzo czystym powietrzu dalej na horyzoncie można wypatrzyć także La Palmę. Suchy, ciemny grunt pod nogami i ocean schowany daleko pod warstwą bieli mieszczą się tu w jednym spojrzeniu.

Na pierwszym rozwidleniu pętla zostawia szlak 13 i skręca na szlak 32, oznaczony w stronę Mirador de las Narices del Teide. To wejście w większą sieć szlaków wokół Pico Viejo, z której ta trasa obejmuje tylko zachodni fragment.

Szlak 32 - długi trawers nad zachodem wyspy

Po skręcie na szlak 32 podejście łagodnieje. Ścieżka trawersuje zbocze i prowadzi przez pas sosen, w którym czarne podłoże miejscami przykrywa cienka warstwa suchych igieł. To odcinek bardziej rytmiczny niż efektowny na pierwszy rzut oka, ale właśnie tutaj dobrze widać, jak młody las odzyskuje teren po dawnych erupcjach.

Gdy drzewa przerzedzają się na chwilę, wraca szeroki zachodni horyzont. Nad morzem chmur odcina się tym razem La Palma, odległa o ponad sto kilometrów, a niżej widać grzbiety i stożki schodzące ku wybrzeżu. Z tej strony park nie wygląda jak jedna wielka pustynia. Bardziej przypomina mozaikę: czarne języki lawy, rude stożki i zielone plamy sosen w miejscach, gdzie teren zdążył się już ustabilizować.

Pod koniec tego odcinka pierwszy plan zaczyna powoli oddawać miejsce wielkiej górze. Pico Viejo z tej strony nie wygląda jak boczny dodatek do Teide, tylko jak osobny, szeroki masyw. Ma 3135 m n.p.m. i jest drugim najwyższym szczytem Teneryfy oraz całych Wysp Kanaryjskich (więcej o obu wulkanach). Od zachodu i południowego zachodu stoi bliżej niż Teide i przesłania go, dlatego to on pierwszy przejmuje uwagę.

Krótki łącznik szlaku 9 i obejście Montaña de la Cruz de Tea

Łącznik szlaku 9 jest najkrótszym fragmentem całej pętli, a zarazem najbardziej stromym podejściem. Na nieco ponad pół kilometra ścieżka zyskuje blisko sto metrów wysokości. Obchodzi przy tym od południa stożek Montaña de la Cruz de Tea (około 2200 m n.p.m.), ale na jego wierzchołek nie wchodzi.

Sosny zostają w dole, a ich miejsce zajmują gęste kępy krzewów i coraz więcej ciemnego żużlu. Zachodnie stoki Pico Viejo są stąd wyraźnie bliżej niż z parkingu.

Cuevas Negras - najciemniejszy fragment pętli

Za stożkiem Cruz de Tea ścieżka przechodzi na szlak 38 Cuevas Negras i wspina się jeszcze przez niecały kilometr. Najwyższy punkt pętli, około 2226 m n.p.m., wypada właśnie przy Cuevas Negras. Oficjalna pętla Sámara sięga tylko 2103 m, więc ten wariant prowadzi wyraźnie wyżej.

Nazwa należy do jaskiń, których wejścia leżą przy szlaku. Dostęp do nich jest ograniczony, żeby nie niszczyć siedliska o szczególnych warunkach. Sama ścieżka wcina się między czarne zwały żużlu i twardsze bloki skał, a teren wyraźnie różni się od spokojniejszego początku pętli pod Sámarą.

To także fragment, na którym najlepiej czuć skalę zachodniego stoku Pico Viejo. Ostatnia erupcja całego kompleksu Teide-Pico Viejo miała miejsce w 1798 roku, w rejonie Narices del Teide na zachodnim stoku Pico Viejo. Nawet pojedyncze bloki leżące przy ścieżce wyglądają tak, jakby ktoś rozrzucił je po ciemnym żwirze dopiero chwilę temu.

Za Cuevas Negras ścieżka zaczyna opadać. Za plecami zostaje Montaña Reventada, stożek z wyraźnym kraterem, a ponad zboczem Pico Viejo wychyla się ostry wierzchołek Teide.

Powrót szlakiem 13 i finał na Montaña de Sámara

Od mniej więcej szóstego kilometra trasa wraca na szlak 13 i mija od północy stożek Montaña de la Botija (około 2100 m n.p.m.). Szlak schodzi tu najbardziej stromo na całej pętli, po ciemnym żwirze między niskimi stożkami, a potem znowu zaczynają towarzyszyć mu młode sosny. Pod nogami wciąż zostaje wulkaniczne podłoże, ale ścieżka znów jest czytelna i miękko wpisana w zbocze.

Przed sobą ma się teraz ocean, ale warto się obejrzeć. Ostrzejszy Teide i szerszy Pico Viejo stoją za plecami niemal w jednej linii. Dzięki temu nawet dobrze znany kontur szczytu wygląda tu trochę inaczej niż z północy czy z centralnej części kaldery.

Im bliżej końca pętli, tym gęściej rosną młode sosny. Ścieżka schodzi tu do około 1900 m n.p.m. i dopiero potem zaczyna się ostatnie krótkie podejście. Za plecami coraz szerzej rysuje się profil Pico Viejo z Teide nad jego lewym ramieniem.

Przed powrotem na parking ślad wchodzi jeszcze na krawędź stożka Montaña de Sámara. Park opisuje jego krater jako cráter en hojal, czyli przypominający dziurkę od guzika. Z krawędzi widać ciemne, żwirowe wnętrze między rdzawymi brzegami, a dalej, nad polami lawy, Teide i Pico Viejo.

Oficjalny opis szlaku 13 proponuje to wejście ze względu na rozległą panoramę okolicznych stożków, Teide i Pico Viejo. W stronę oceanu widać stąd sosnowy las porastający dawne pola lawy, za nim dalsze grzbiety, a nad morzem chmur La Palmę.

W drugą stronę, ku wschodowi, widać teren, przez który prowadziła pętla, a nad nim Pico Viejo i Teide. Park w opisie punktu widokowego przy parkingu zwraca uwagę, jak trudno roślinom zasiedlić podłoże na młodych wulkanach i w tak surowym klimacie. Sosny mimo to stoją pojedynczo daleko w głąb czarnego pola.

Wskazówki praktyczne

Na całej pętli idzie się po wulkanicznym żużlu, luźnym żwirze i miejscami po drobnych kamieniach. Wygodniejsze są pełne buty z dobrą podeszwą niż lekkie obuwie miejskie. Cienia jest niewiele poza pierwszym i ostatnim odcinkiem, dlatego nawet przy umiarkowanej temperaturze szybko przydają się woda, nakrycie głowy i krem z filtrem.

Start jest przy niewielkim parkingu obok Mirador de Sámara na TF-38. Autobus TITSA tu nie dojeżdża, więc potrzebny jest samochód. Miejsc jest niewiele. Gdy parking jest pełny, można zostawić auto przy Mirador de las Narices del Teide, co dokłada do trasy około 3 km. Warto ruszyć rano. Światło jest wtedy łagodniejsze, a na bardziej odsłoniętych fragmentach nie zdąży jeszcze nagrzać się czarne podłoże.

Choć to nie jest wysokogórska trasa w sensie technicznym, większość marszu odbywa się na wysokości około dwóch tysięcy metrów lub wyżej. Przy zmianie pogody wiatr potrafi zrobić się chłodny mimo pełnego słońca, więc cienka warstwa przeciwwiatrowa nie będzie przesadą. Na miejscu nie ma też punktów gastronomicznych ani źródeł wody, więc wszystko trzeba mieć ze sobą od początku. Mapę trasy warto mieć zapisaną offline.