Loro Parque

W Loro Parque najpierw wpadają w oko trybuny, tropikalna zieleń i skala całego założenia. Dopiero chwilę później wychodzi na jaw, że to miejsce zaczynało jako park papug. Dziś, na zachodnim skraju Puerto de la Cruz, mieści się rozległy ogród zoologiczno-botaniczny, w którym akwaria, areny pokazowe i wybiegi rozrzucono między palmami, skałami i gęstymi nasadzeniami.

Napis Animal Embassy na arenach nawiązuje do certyfikatu, który Instituto de Turismo Responsable (Instytut Turystyki Odpowiedzialnej) przyznał Loro Parque w 2008 roku jako pierwszemu ogrodowi zoologicznemu. Z parkiem związana jest Loro Parque Fundación, która od 1994 roku finansuje projekty ochrony gatunków, badania i edukację przyrodniczą. Dzięki temu spacer nie układa się tu jak przejście od jednej atrakcji do drugiej, tylko jak wejście do dużego, gęsto obsadzonego ogrodu.

Trybuny ustawiają rytm dnia

Największe tłumy ściągają jednak na areny pokazowe. Lwy morskie mają własny basen ze sztuczną skałą i drewnianą kłodą, na której czekają na polecenia treserów. Nad częścią widowni rozpięto żagiel.

Delfinarium wygląda jak osobna scena z szerokim łukiem ławek i dużym, jasnym basenem, który bardziej przypomina sztuczną lagunę niż zwykły wybieg. Od godzin pokazów zależy cały plan zwiedzania, bo najpierw patrzy się, gdzie zbierają się ludzie, a dopiero potem układa resztę trasy.

Orca Ocean jest jeszcze większe. Spod zadaszenia widać nie tylko nieckę basenu, ale też niebo, palmy i pasek oceanu nad krawędzią parku. Nawet przy tak dużym widowisku całość nie sprawia wrażenia zamkniętej hali.

Najciemniejsze sale robią najmocniejsze wrażenie

Po jasnych arenach i palmach w części akwariowej światło przygasa, a uwagę przejmują kolory i ruch wody. Już same meduzy zatrzymują na dłużej, bo nie potrzebują żadnej scenografii poza półmrokiem i podświetlonym szkłem.

Kilka kroków dalej zaczyna się tunel podwodny. Płaszczki przepływają tuż nad szklanym sklepieniem i pokazują zwiedzającym jasne brzuchy. W tym miejscu Loro Parque na chwilę przestaje przypominać ogród zoologiczny i zaczyna działać jak pełnoprawne akwarium.

Planet Penguin (Planeta Pingwinów) robi wrażenie inaczej. Zamiast rafowych kolorów są chłodna tonacja, sztuczny lód i gęsty tłum ptaków ustawionych wokół wody. Najmocniej działa tu nie pojedynczy okaz, tylko liczba zwierząt i ruch całej kolonii, oglądanej z poziomu szyby. W tym samym pawilonie pływają też maskonury, czyli ptaki z północnego Atlantyku, a nie z Antarktyki.

Rafowe akwarium działa odwrotnie niż tunel. Zamiast pojedynczych dużych zwierząt jest tłok dziesiątek błazenków między ukwiałami. To ryby znane z filmu „Gdzie jest Nemo?”. W sąsiednim zbiorniku rekin krąży tuż pod lustrem wody, nad plątaniną korzeni.

Między palmami łatwo zapomnieć, że to zoo

Po wyjściu z akwariów wraca cecha, która najlepiej odróżnia Loro Parque od wielu podobnych miejsc. Granica między ogrodem a zoo często się tu rozmywa. Wybiegi są rozpisane na poziomach, obrośnięte roślinnością i wciśnięte między skalne ściany tak, że najpierw widzi się kompozycję przestrzeni, a dopiero potem same zwierzęta.

Podobnie urządzono wybieg flamingów. Zamiast kamienistego brzegu jest równy trawnik, za nim papirusy, palmy i wysoka zielona ściana. Po hałaśliwszych arenach ten fragment spaceru wyraźnie cichnie, a ptaki rozchodzą się po otwartej przestrzeni bez żadnej widowni.

Roślinność nie służy tu wyłącznie za dekorację między wybiegami. W storczykarni i przyległych przejściach łatwo na chwilę zgubić wątek zwierzęcy, bo uwagę przejmują same nasadzenia, wilgoć i szklarniowy półcień.

Zamiast kolejnego wybiegu pojawiają się korzenie, zawieszone donice i kwiaty przytwierdzone do pni, a spod dachu zwisają szare, brodate pędy roślin.

Wilgotny klimat storczykarni ciągnie się dalej, do wybiegu hipopotama karłowatego. Zwierzę stoi tuż przy wodzie pod zasłoną paproci, a cała aranżacja bardziej przypomina zarośnięty ogród niż ekspozycję oglądaną z pomostu.

Najmniej scenografii ma wybieg żółwi lądowych. Jest tu piasek, trawa i niskie ogrodzenie z tyczek. Kilka żółwi przeżuwa liście albo leży nieruchomo na piasku, i to wystarcza, żeby zatrzymać się przy płocie na dłużej.

Wybiegi naczelnych urządzono z drewnianymi konstrukcjami, skałą i wodą zamiast pustego boksu. Szympansy siedzą na pniach nad strumieniem, a goryle mają osobny, skalisty wybieg z trawnikiem u podnóża.

Papugi wciąż są punktem wyjścia

Kiedy park otwierano w grudniu 1972 roku, był kolekcją papug, i właśnie przy nich najłatwiej wrócić do źródeł całego projektu. Karmniki i ogólnodostępne woliery przypominają, że ptaki nie są tu dodatkiem do ssaków morskich i akwariów, tylko jedną z głównych osi miejsca.

Lorysy schodzą do misek z owocami i warzywami tuż przed zwiedzającymi, bez szyby i bez trybun. Orki, pingwiny i rekiny przyszły znacznie później, ale w nazwie parku zostało tylko jedno zwierzę. Hiszpańskie loro to papuga.

Na zwiedzanie najlepiej zostawić co najmniej pół dnia, a bezpieczniej cały, bo same przejścia między arenami, akwariami i wybiegami zajmują więcej, niż sugeruje mapa. Spacer po centrum Puerto de la Cruz lepiej zaplanować na inny dzień albo na wieczór.