Playa San Juan - Abama

Ten spacer zaczyna się zwyczajnie, przy kawiarni nad zatoką Playa San Juan, a kończy na schodach schodzących do Playa de Abama. Między tymi dwoma punktami leżą osłonięta zatoka z portem, ścieżka nad klifem, ruiny Casa de Aguadulce, suchy wąwóz nad morzem i wreszcie uporządkowane otoczenie resortu Abama.

To nie jest trasa równa od początku do końca. Najmocniejsze kadry daje odcinek nad klifem i dojście pod Abamę, a najsłabszym fragmentem pozostaje krótki marsz przy TF-47. Mimo tego warto ją przejść, bo na jednym spacerze wyraźnie zmienia się cały charakter brzegu.

Najpierw jest zwykłe Playa San Juan

Początek nie wygląda jak początek trasy. Przy Avenida del Emigrante bardziej pasuje spokojna kawa, najlepiej barraquito, niż szybkie wyjście w teren, a Playa San Juan właśnie tak działa - bez kurortowego rozmachu i bez pośpiechu. Szerzej o samym miasteczku jest w osobnym wpisie o Playa San Juan, tutaj to po prostu punkt wyjścia.

Promenada schodzi potem na samą plażę. Z poziomu piasku widać łagodny łuk zatoki, port w jej głębi i niską zabudowę rozłożoną po stoku. Przy wodzie szary piasek przechodzi w pas ciemnych otoczaków.

Za plażą schody wyprowadzają na ścieżkę biegnącą krawędzią klifu. Dopiero stąd, z góry, widać całą zatokę, port z falochronem i kamienistą plażę u stóp skał. Na skraju klifu stoi rzeźba Alcaraván.

Atlantis i odejście od brzegu

Najbardziej osobliwy punkt wypada przy ruinach Casa de Aguadulce, które widać tuż nad wodą. Diario de Avisos przypomina, że budynek bywa też nazywany Casa del Embarcadero i że do dziś nie wiadomo na pewno, po co go wzniesiono. Zachowany, choć mocno zniszczony pomost podpowiada jedną z hipotez - niewielki punkt wyładunku towarów przywożonych drogą morską. Wśród spacerowiczów przylgnęła do ruin nazwa „Atlantis”, wzięta z szyldu na pobliskim murze.

Chwilę dalej ścieżka nie idzie już przy samym brzegu. Obok trasy otwiera się kamienista zatoczka u stóp ciemnych skał, ale marsz odbija w głąb suchego wąwozu Barranco del Roque i zaczyna nabierać bardziej terenowego charakteru. To ważny moment tej trasy: miejska promenada zostaje z tyłu, a dalszy odcinek prowadzi już bardziej surowym, prawie pustym zboczem.

Po odejściu od morza ścieżka wspina się na przeciwległy stok wąwozu. Z góry widać, skąd się przyszło. Zbocze schodzi tarasami, na krawędzi klifu stoją szklarnie, a w dole wąwóz kończy się wąskim, skalistym ujściem. Playa de Abama leży już niecałe pół kilometra dalej, ale wciąż pozostaje schowana.

Krótki kompromis z TF-47

Najmniej wdzięczny fragment przychodzi przy TF-47. To zwykła droga, bez widokowej elegancji wcześniejszego klifu, za to z wysoką, różowawą ścianą wykopu i ruchem, przy którym trzeba po prostu zachować uwagę. Dobrze, że ten odcinek jest krótki.

Za drogą zaczyna się teren resortu Ritz-Carlton Abama. Plaży wciąż nie widać, są za to czerwono-ochrowe bryły hotelu, palmy i wypielęgnowana zieleń. To podobny efekt jak w osobnym wpisie o Abamie - złotej plaży ukrytej w klifach. Ocean pojawia się dopiero po chwili, zza resortowej scenografii.

Na końcu znów wraca morze

Oficjalna strona turystyczna gminy opisuje Playa de Abama jako niewielką plażę ze złotym piaskiem, schowaną między wulkanicznymi klifami. Z tego punktu widać to najlepiej. W dół prowadzą schody, krótki falochron uspokaja wodę, a zatoka wciska się pod klif. Tym samym zejściem idą osoby, które przyjechały autem, bo parking hotelu jest udostępniony publicznie, a droga z niego na plażę zajmuje około 10 minut. Dojście pieszo z Playa San Juan kończy się jednak właśnie tym widokiem z góry.

Informacje praktyczne

Najlepiej podejść do tego jak do liniowego spaceru między dwoma miejscami, a nie pętli. Powrót warto zaplanować wcześniej, bo końcówka wypada już przy Abamie. Można wrócić pieszo tą samą ścieżką albo autobusem TITSA. Stan na październik 2026: wzdłuż TF-47 kursuje linia 473, która zatrzymuje się też w Playa San Juan, a przy drodze między miasteczkiem a Abamą jest przystanek Agua Dulce. Rozkład najlepiej sprawdzić przed wyjściem.

Trasa nie jest płaska. Od zatoczki przy Barranco del Roque ścieżka wspina się na ponad 100 m, a na końcu schody sprowadzają z powrotem nad samą wodę. Tę samą wysokość trzeba pokonać jeszcze raz, wracając z plaży na parking resortu, bo kolejka zjeżdżająca na plażę służy wyłącznie gościom hotelu. Przydają się buty z dobrą podeszwą, woda i osłona od słońca, ponieważ cień pojawia się rzadko. Najwięcej uwagi wymaga krótki odcinek przy TF-47, gdzie idzie się poboczem drogi z ruchem samochodowym.

Ta trasa nie wygrywa równością. Wygrywa tym, że w krótkim spacerze przechodzi od zwykłej kawy nad zatoką do plaży, która na tym odcinku wybrzeża wygląda jak wyjątek.