Los Abrigos - El Médano

Ta trasa nie szuka wysokości. Idzie niemal cały czas przy wodzie, wzdłuż południowo-wschodniego wybrzeża wyspy w gminie Granadilla de Abona. Po drodze brzeg kilka razy zmienia charakter. Mały port w Los Abrigos ustępuje lawowym półkom i pasowi wydm, a na końcu otwiera się szeroka zatoka El Médano z Montaña Roja na horyzoncie.

Z portu na lawowe półki

Spacer zaczyna się w Los Abrigos, gdzie zabudowa stoi tuż nad czarną skałą i spokojną zatoką osłoniętą falochronem. To jeszcze fragment wybrzeża uporządkowany przez port i miasteczko, ale już po kilku minutach wzrok ucieka dalej, ku pustszym odcinkom brzegu.

Po wyjściu z centrum ścieżka szybko odsuwa się od domów. Brzeg pod nią rozpada się na niewielkie, kamieniste zatoczki. Z przodu coraz wyraźniej widać Montaña Roja, stożek, który będzie prowadził ten spacer prawie aż do samego końca.

Na tym odcinku pojawiają się też naturalne baseny Los Abrigos, wpisane w zastygłą lawę, bez promenady i schodków. Woda wlewa się tu między skały, a niewielkie niecki tworzą spokojniejsze miejsca przy samym oceanie.

Między lawą a wydmami

Dalej teren robi się bardziej otwarty i surowa skała miejscami ustępuje piaskowi. Przy wiosce La Mareta pojawia się krajobraz, którego na Teneryfie nie spotyka się na każdym spacerze. Niskie wydmy zatrzymują się na kępach krzewów, a wiatr rysuje na ich powierzchni drobne fale.

Piasek nie trwa długo. Za plażami Playa de la Mareta i Playa El Horno brzeg znowu robi się kamienisty, a pod ścieżką ciągną się płaskie półki czarnej skały i rumowisko otoczaków. Za plecami zostaje cały przebyty odcinek wybrzeża.

Za La Mareta otwiera się pierwszy szeroki widok na Montaña Roja. Stożek o wysokości 171 m n.p.m. powstał w erupcji tuż przy brzegu i jest sercem rezerwatu o tej samej nazwie. Ochrona obejmuje też przybrzeżne piaski, wydmy i plaże, w tym plażę La Tejita, ku której prowadzi dalsza część trasy.

La Tejita pod czerwonym stożkiem

Przed wejściem na najdłuższy plażowy odcinek łatwo zrobić krótki przystanek w zabudowie La Tejita. Dobrą okazją jest barraquito, kanaryjska kawa podawana warstwami w szklance, od mleka skondensowanego na dnie po spienione mleko z cynamonem na wierzchu. Tutaj podano ją z czekoladowymi pałeczkami.

Sama plaża La Tejita ma ponad kilometr długości i właśnie przestrzeń robi tu największe wrażenie. Szeroki pas ciemnego piasku ciągnie się aż pod czerwoną ścianę Montaña Roja, a zabudowa zostaje z tyłu. Ten odcinek przypomina bardziej długi marsz brzegiem niż spacer między plażami.

Pod zachodnią ścianą stożka plaża zwęża się w mniejszą zatokę, a czerwona, sypka skała schodzi niemal do samej wody. Ten osłonięty koniec to naturystyczna część La Tejita, choć naturyzm jest dozwolony na całej plaży. Ścieżka mija zatoczkę wyżej, przy drewnianej barierce, i zaczyna wspinać się zboczem.

Na skróty albo przez Bocinegro

Na szczyt ta trasa nie wchodzi. Obchodzi stożek północnym podnóżem, a to wystarcza, żeby poczuć charakter rezerwatu. Pod nogami pojawia się czerwone podłoże, roślinność robi się niższa, a po północno-wschodniej stronie coraz szerzej otwiera się zatoka El Médano.

Przy drewnianym drogowskazie ścieżki się rozchodzą. Do wyboru jest krótszy wariant albo dłuższy, który skręca na wschód, ku niskiemu stożkowi Montaña Bocinegro, i to nim prowadzi ślad tej wycieczki. W głębi zatoki widać już zabudowę El Médano, a wyraźny stożek nad jej drugim końcem to Montaña Pelada.

Przy Bocinegro i dalej wzdłuż brzegu zachowały się betonowe gniazda karabinów maszynowych. Zbudowała je armia hiszpańska według planu obrony wyspy z 1941 roku, w obawie przed desantem aliantów, choć Hiszpania była formalnie neutralna. Płaskie plaże El Médano i La Tejita uchodziły wtedy za dogodne miejsce lądowania. Z grzbietu za Bocinegro ścieżka schodzi już ku szerokiej zatoce i niskiej zabudowie miasteczka.

Tam, gdzie zaczyna rządzić wiatr

Przy wejściu do El Médano od razu widać, z czego to miejsce słynie. Nad wodą wisi kilkanaście latawców, a wiatr przestaje być dodatkiem do krajobrazu i zaczyna go organizować. El Médano uchodzi za stolicę windsurfingu i kitesurfingu na Teneryfie i regularnie gości zawody Pucharu Świata PWA w windsurfingu.

Na plaży zmienia się też kolor piasku. Na La Tejita był ciemny, tu przechodzi od szarości do jasnego beżu, więc zatoka El Médano wydaje się jaśniejsza i bardziej otwarta niż odcinek, który został za Montaña Roja. Windsurferzy wynoszą deski prosto z piasku, między leżącym na nim sprzętem.

Spacer najlepiej skończyć na skałach przy Playa Chica, po wschodniej stronie zatoki. O zachodzie słońca Montaña Roja, przez całą drogę punkt orientacyjny przed oczami, staje się ciemną sylwetką po drugiej stronie wody.

Informacje praktyczne

To trasa liniowa, więc powrót trzeba zaplanować osobno. Najprościej zostawić samochód w El Médano, dojechać autobusem do Los Abrigos i wrócić do auta pieszo, wzdłuż wybrzeża. Stan na październik 2026: obie miejscowości, a po drodze także La Tejita, łączy linia TITSA 470. Aktualny rozkład warto sprawdzić przed wyjazdem.

Na trasie prawie nie ma cienia. Przydaje się zapas wody, nakrycie głowy i coś, co osłoni od wiatru na końcowych kilometrach. Większość drogi jest łatwa, ale przy lawowych półkach i na luźniejszym podłożu pod Montaña Roja lepiej sprawdzają się pełne buty niż plażowe sandały.

Najlepiej ruszyć rano albo w drugiej części dnia, kiedy słońce nie stoi już wysoko nad południowym wybrzeżem. Jeśli po dojściu do El Médano zostanie jeszcze czas i siły, osobny spacer wokół samego stożka opisuje wpis El Médano - Montaña Roja - El Médano.