Costa del Silencio - Golf del Sur - Los Abrigos

Żółtawy stożek Montaña Amarilla, czarne lawowe zatoki Amarilla Golf i rybacki port w Los Abrigos mieszczą się na jednym, kilkukilometrowym odcinku południowego wybrzeża. Najpierw trasa prowadzi po surowym brzegu pod chronionym stożkiem, potem wchodzi między marinę i zabudowę Golf del Sur, a na końcu schodzi do portu. Przez cały ten czas przed oczami jest jeden punkt orientacyjny: czerwona sylwetka Montaña Roja nad El Médano, z każdym kilometrem trochę większa.

Początek pod Montaña Amarilla

Costa del Silencio jest wygodnym punktem startowym, ale prawdziwy charakter spaceru zaczyna się dopiero kilkaset metrów dalej, na stokach Montaña Amarilla. Ten chroniony stożek wulkaniczny o jaśniejszych, żółtawych warstwach powstał podczas erupcji morskiej i leży już w gminie San Miguel de Abona, choć dochodzi się do niego z należącego do Arony Costa del Silencio. Z górnej ścieżki dobrze widać, jak szybko zabudowa urywa się nad suchym, niemal księżycowym zboczem, a dalej ponad południem wyspy potrafi pokazać się także Teide.

Zejście z tego odcinka szybko sprowadza na czarny brzeg. Skały są tu poszarpane, pod stopami zostaje lawa i ubita ścieżka, a na horyzoncie po raz pierwszy wyraźnie ustawia się Montaña Roja. To właśnie ona będzie później wracała niemal do samego końca trasy.

Między kolejnymi zatokami krajobraz robi się jeszcze bardziej surowy. Nad urwiskiem ciągnie się wąska ścieżka, a na tym odcinku zdarzają się też konne przejazdy. Brzeg nie jest tu niczym urządzony, a ocean zostaje tuż obok przez cały odcinek.

Dalej ścieżka dochodzi do Playa Colmenares, szerokiego łuku z otoczaków i ciemnego żwiru. W pamięć zapada otwarty brzeg, równy rytm fal i szeroka przestrzeń między wodą a zabudową.

Kilkaset metrów dalej wulkaniczny brzeg nagle zamyka się w mniejszej, osłoniętej zatoce z jaśniejszą wodą. Na krótkim dystansie widać tu całą zmienność tego wybrzeża. Po odkrytych klifach przychodzą niewielkie kieszenie lawy, w których ocean na chwilę łagodnieje.

Od lawy do mariny

Po dzikszym początku trasa wchodzi w rejon Amarilla Golf i Golf del Sur. Ta część wybrzeża została rozplanowana wokół pól golfowych i mariny, ale nawet tutaj najważniejszy pozostaje ocean. Z kamiennego tarasu dobrze widać falochron Mariny San Miguel, a za nim znów pojawia się Montaña Roja.

Mimo coraz bliższej zabudowy brzeg nie traci wulkanicznego charakteru. Między palmami i suchą roślinnością dalej ciągną się czarne skały, a małe zejścia do wody chowają się między zastygłymi jęzorami lawy.

Końcówka tego odcinka biegnie już wygodniejszą promenadą. Z jednej strony zostają apartamenty i hotele, z drugiej bez przerwy wraca otwarty ocean. Wielkich przewyższeń tu nie ma, za to spacer przechodzi od surowej ścieżki pod Montaña Amarilla do uporządkowanego deptaka prowadzącego w stronę Los Abrigos.

Los Abrigos na końcu drogi

Los Abrigos zamyka trasę zupełnie innym obrazem niż początek. Zamiast stożków i urwisk pojawia się port rybacki, kamienne nabrzeże i zwarta zabudowa schodząca do wody. Miejscowość należy do Granadilla de Abona i do dziś zachowała wyraźny związek z morzem. Widać to od razu po łodziach przy kei i układzie całej zatoki.

Kilka minut dalej otwiera się ostatni szeroki widok. Z Los Abrigos bardzo wyraźnie widać Montaña Roja, która z tej strony domyka horyzont nad wschodnią częścią południowego wybrzeża. Przez większą część drogi była tylko punktem na tle oceanu, a dopiero tutaj staje się głównym planem.

Informacje praktyczne

To wybrzeże wygląda łagodnie tylko z daleka. Między Costa del Silencio a Playa Colmenares są odcinki po nierównej lawie i ubitej ziemi. Lepiej sprawdzają się więc pełne buty z dobrą przyczepnością niż lekkie buty plażowe. Na słonecznym południu szybko przydaje się też nakrycie głowy i zapas wody.

Najwygodniej potraktować ten wpis jako trasę jednokierunkową między Costa del Silencio a Los Abrigos. Do obu końców prowadzą drogi od TF-1 przez rejon Las Chafiras i Guargacho, więc łatwo rozdzielić dojazd autem albo wrócić z końca spaceru taksówką.

Najlepiej ruszać rano albo późnym popołudniem, bo większa część trasy biegnie bez cienia. W dni z przejrzystym powietrzem najmocniej wypadają widoki na Teide i Montaña Roja. Nawet przy silniejszym wietrze ten lawowy brzeg robi jednak wrażenie bardziej surowością niż pocztówkową gładkością.