W poszukiwaniu delfinów, wielorybów i żółwi

Kilka minut po wyjściu z Puerto Colón południowe kurorty zostają za rufą, a rejs przestaje być zwykłą wycieczką z mariny. Zostaje otwarty Atlantyk, długa linia brzegu i ta krótka chwila napięcia, gdy wszyscy na pokładzie patrzą w to samo miejsce na wodzie. Właśnie dla takich momentów wypływa się z Costa Adeje.

Południowo-zachodnie wybrzeże Teneryfy uchodzi za najlepszy rejon wyspy do obserwacji waleni. Rejsy wypływają stąd regularnie z Puerto Colón, Los Cristianos i Los Gigantes, ale nic nie odbywa się tu według gotowego scenariusza. To spotkanie z dzikimi zwierzętami, więc każda wyprawa wygląda trochę inaczej.

Puerto Colón od razu ustawia ton takiej wyprawy. W marinie stoją obok siebie duże katamarany, mniejsze jachty i łodzie nastawione wyłącznie na obserwację zwierząt. Jeszcze przy nabrzeżu woda ma jasny turkusowy kolor, a za falochronem zaczyna się głębszy granat oceanu.

Dlaczego właśnie ten odcinek oceanu

Delfiny butlonose i grindwale krótkopłetwe tworzą między Teneryfą a La Gomerą stałe populacje, obecne w tych wodach przez cały rok, a nie tylko w sezonie. Do tego dochodzi dwadzieścia jeden gatunków pojawiających się migracyjnie. Ta koncentracja przyniosła okolicy międzynarodowe wyróżnienie. W 2021 roku obszar między obiema wyspami dostał od World Cetacean Alliance status Whale Heritage Site, jako pierwszy w Europie. Przyznaje się go tam, gdzie obserwacja waleni prowadzona jest odpowiedzialnie.

Z pokładu nie widać oczywiście całej tej różnorodności naraz. Właśnie dlatego wypatrywanie zwierząt tak wciąga - w każdej chwili z gładkiej powierzchni może wyłonić się płetwa, grzbiet albo struga oddechu.

Nawet gdy zwierzęta pokazują się tylko na moment, sam rejs daje szeroki widok na południowe wybrzeże. Z plaży zwykle ogląda się tylko najbliższy fragment kurortu. Z kilku kilometrów od brzegu proporcje się odwracają. Zabudowa kurczy się do jasnej plamy u stóp Montaña de Guaza, a resztę horyzontu zajmują nagie, brunatne stoki.

Najwięcej emocji budzi chwila, gdy na spokojnej wodzie pojawiają się pierwsze ciemne grzbiety. Nie jest to widowisko w stylu parku rozrywki. Zwykle trwa kilka sekund, wymaga skupienia i szybkiego przeniesienia wzroku tam, gdzie pokazuje załoga albo inni pasażerowie. Właśnie ta niepewność sprawia jednak, że nawet krótkie wynurzenie zostaje w pamięci.

Tego dnia przy burcie pojawił się także żółw morski. Najpierw widać tylko jaśniejszy kształt pod powierzchnią, a dopiero po chwili można odróżnić pancerz i ruch płetw. To zupełnie inny rodzaj spotkania niż obserwacja waleni - spokojniejszy, cichszy i dziejący się niemal tuż przy pokładzie.

Powrót wzdłuż wybrzeża

W drodze powrotnej łódź schodzi bliżej lądu i wtedy wycieczka zmienia charakter. Z otwartego morza robi się rejs krajobrazowy. Pojawia się szeroka panorama Los Cristianos, zabudowa przy samej wodzie i ciemniejsze stoki schodzące ku brzegowi. Kurort oglądany z tej perspektywy wygląda mniej jak plażowe zaplecze hoteli, a bardziej jak miasto ściśnięte między oceanem a suchymi zboczami południa.

Kilka minut dalej łódź podchodzi pod urwisko ciągnące się od Los Cristianos w stronę Palm-Mar. To nie są pionowe ściany jak w Los Gigantes, ale z wody dobrze widać warstwy lawy, spękania skał i surowszy charakter tego fragmentu wybrzeża.

Wystarczy obrócić się w przeciwną stronę, żeby zobaczyć kontrast między miastem a wulkanicznym krajobrazem. Białe budynki zajmują wąski pas przy wodzie, a zaraz nad nimi pojawiają się ciemne pagóry i ostrzejsze szczyty w głębi lądu. Taki widok porządkuje skalę południa Teneryfy lepiej niż spacer promenadą. Właśnie taki finał sprawia, że rejs nie kończy się jedynie na odhaczonym spotkaniu ze zwierzętami, lecz zostawia też obraz południowego brzegu oglądanego z zupełnie innej perspektywy.

Co warto wiedzieć przed rejsem

Na otwartej wodzie słońce i wiatr działają mocniej niż na plaży, dlatego przydaje się krem z filtrem, okulary przeciwsłoneczne i coś lżejszego z długim rękawem. Osobom podatnym na chorobę morską łatwiej potraktować taki rejs nie jako obowiązkowy punkt programu, lecz jako kilka godzin na kołyszącym pokładzie. Warto też pamiętać, że obserwacja waleni nie jest pokazem z gwarantowanym finałem. Czasem zwierzęta podpływają blisko, a czasem zostawiają po sobie tylko daleki ślad na wodzie.

Najlepiej wybierać operatorów, którzy trzymają się zasad odpowiedzialnej obserwacji dzikich zwierząt i nie próbują wymuszać zbliżeń. Nawet gdy spotkanie trwa krótko, taki rejs dobrze pokazuje, jak blisko południowych kurortów zaczyna się zupełnie inna Teneryfa, spokojniejsza, bardziej surowa i podporządkowana rytmowi oceanu.

Nowsza relacja z tych samych wód powstała w 2026 roku, tym razem pontonem spod klifów Los Gigantes, ze stadem grindwali i ścianą Teno oglądaną z poziomu wody.