Raz w roku figura Matki Bożej Wcielenia (Virgen de la Encarnación), patronki Adeje, schodzi z miasteczka nad morze. Mieszkańcy niosą ją do pustelni w pobliżu plaży La Enramada, bo tak obiecali ich przodkowie w XVI wieku. Ostatnie dwa kilometry tej drogi to dziś oznakowany szlak SL-TF 71 Camino de la Virgen. Trasa schodzi nim przez suche wzgórza nad Fañabé, a dalej prowadzi przez La Caletę i wybrzeżem Costa Adeje do przystani Puerto Colón. Wycieczka wypadła w ostatnich godzinach sztormu Claudia, więc wybrzeże pokazało się od mniej znanej, burzliwej strony.
Figura, która wraca nad morze
Tradycja wiąże pojawienie się figury z brzegiem La Enramady albo ze skalnym nawisem El Humilladero, kilkaset metrów od wody. Potem trafiła do pustelni niedaleko plaży. W połowie XVI wieku wybrzeże Adeje łupili piraci angielscy i francuscy. Pedro de Ponte, dożywotni radny Teneryfy i założyciel rodowego majątku w Adeje, kazał więc przenieść figurę do kościoła Santa Úrsula w miasteczku. Mieszkańcy zgodzili się pod warunkiem, że co roku odprowadzą ją do jej „pierwszego domu” nad morzem.
W XVII i XVIII wieku chodzono tu z figurą także z modłami błagalnymi, gdy brakowało deszczu albo na pola spadała szarańcza. Dziś procesja wyrusza z Santa Úrsula w drugą niedzielę po Wielkanocy i idzie około czterech godzin.
Od bramy do czerwonej skały
Szlak zaczyna się przy drodze z Fañabé do La Calety, pod jasną łukową bramą nazywaną Portón de la Virgen. Procesja, która schodzi tu z Adeje przez cmentarz i most nad autostradą, robi przy bramie drugą stację i krótki postój. Kilkadziesiąt metrów dalej stoi wyłożony płytami podest z dwoma słupami, belką i metalowym krzyżem. Do końca szlaku droga traci nieco ponad sto metrów wysokości i schodzi łagodnie, bez stromych odcinków.
Za podestem nawierzchnia zmienia się w gładką, rdzawą skałę. To Tosca Colorada. Według Cabildo, czyli samorządu wyspy, i gminnej tablicy przy starcie zachowały się tu w skale koleiny wozów, które wiozły towary na wybrzeże. Droga jest pewnie starsza niż procesja. Tablica podaje, że przed konkwistą mogli nią pędzić stada pasterze guanczańscy, a później schodził nią do brzegu cukier z posiadłości rodu Ponte, wysyłany do Kadyksu i Antwerpii. W dniu wycieczki w zagłębieniach skały stała jeszcze woda po nocnym deszczu.

Dalej, przy samej drodze, leży okrągłe klepisko (hiszp. era) obwiedzione murkiem z kamieni, z kamiennym słupkiem pośrodku. Na takich klepiskach młócono zboże. Zwierzęta chodziły po kłosach w kółko, a wiatr odwiewał plewy. Szlak przechodzi tu przez dawne, dziś porzucone pola uprawne, a procesja robi przy klepisku trzecią stację.

Mleko, którym odstawiano koźlęta
Wzgórza, przez które schodzi szlak, zbudowały jasne i czerwonawe skały pumeksowe. Rosną na nich rośliny przystosowane do suszy i ubogiej gleby, przede wszystkim cardón, czyli wilczomlecz kanaryjski, tabaiba oraz kolczaste krzewy, które tablica nazywa aulagas. Tabaiba dulce ma łagodny sok, w przeciwieństwie do żrącego soku innych wilczomleczy, i według tablicy używano go kiedyś do odstawiania koźląt od matek.
Za plecami schodzących zostaje masyw Adeje, najstarsza część wyspy. Prawie na środku panoramy wznosi się płaski wierzchołek Roque del Conde (1001 m n.p.m.), skały widocznej z całego południowego wybrzeża.
Niżej droga schodzi pod pionowe ściany jasnej skały. W stronę morza widać już zabudowę przy La Enramadzie, a za plecami znów Roque del Conde.
El Humilladero
Humilladero to w Hiszpanii miejsce modlitwy przy wejściu do miejscowości albo przy drodze, oznaczone krzyżem lub figurą. W Adeje ta nazwa przylgnęła do skalnego nawisu przy ścieżce. Pod jasną ścianą stoi biały ołtarz z czarnym krzyżem, a na nim mały obrazek religijny i suszone kwiaty. Tu w czasie procesji wychodzi naprzeciw figura św. Sebastiana, współpatrona gminy, a stąd obie idą razem do kościoła na mszę.

Przed nawisem rośnie okazały cardón. Jego kanciaste pędy wyglądają jak kaktus, ale to wilczomlecz, roślina z zupełnie innej rodziny. Plac przed ołtarzem wyłożono otoczakami.

Szlak kończy się chwilę dalej, przy Calle La Enramada. Stoi tam mała biała pustelnia, dawniej Ermita de la Encarnación, dziś zwana starą pustelnią San Sebastián. Pierwszą kaplicę zbudowano na początku XVI wieku, a obecną postawił w 1558 roku ten sam Pedro de Ponte. Obok wznosi się duży, dwuwieżowy kościół San Sebastián, a od plaży dzieli je kilkaset metrów. O styczniowej fieście, w czasie której jeźdźcy wprowadzają konie do morza, pisze wpis San Sebastián 2024.
Wybrzeże zamknięte dla kąpiących się
Sztorm Claudia przeszedł nad Wyspami Kanaryjskimi z zachodu na wschód w połowie listopada 2025 roku. Prognozy zapowiadały nawet 100 litrów deszczu na metr kwadratowy w ciągu 12 godzin. Nad Teneryfę dotarł poprzedniego wieczoru, a alarm z powodu opadów odwołano wieczorem w dniu wycieczki. Na La Enramadzie, plaży z ciemnych otoczaków i żwiru, czerwona flaga trzepotała nad wodą, a fale wbiegały wysoko na brzeg.

Na drugim końcu La Enramady leżaki pod słomianymi parasolami stały puste, a pilnował ich tylko drewniany słup z wyrzeźbioną twarzą. W pogodne dni na tej plaży zwykle lądują paralotnie, które startują kilkaset metrów wyżej, na zboczach nad Adeje.

Za plażą promenada prowadzi do La Calety. Ta dawna wioska rybacka była portem gminy, a brzeg przy La Enramadzie służył za miejsce wyładunku. Właśnie z nim łączyła Adeje droga, którą schodzi procesja. Białe litery z nazwą osady stoją na murku nad wodą, a na południowym wschodzie widać za nimi łuk wybrzeża ku El Duque.

W samej osadzie piaszczystych plaż prawie nie ma. Do wody schodzi się ze skalnych półek po metalowych drabinkach. Tego dnia fale przelewały się przez półki przy drabinkach, a na horyzoncie rysowała się La Gomera. O spokojniejszej, wieczornej twarzy tej zatoki opowiada wpis La Caleta - rybacka zatoka o zmierzchu.

Promenadą do Puerto Colón
Z La Calety ślad odchodzi od wody, mija kościół San Sebastián i dalej idzie promenadą na południe. Nad Playa del Duque stoi brązowy posąg ratownika patrzącego w morze. Upamiętnia Javiera Péreza Ramosa, mieszkańca Adeje, który zginął w 1998 roku, ratując turystę porwanego przez fale. Przy wieży ratowników poniżej powiewała czerwona flaga, a po jasnym piasku spacerowało tylko kilka osób. Więcej o tej części kurortu: Costa Adeje - El Duque.

Za El Duque ślad na kilkaset metrów odbija od wody na ulice za hotelami. Na promenadę wraca przy Fañabé, które razem z sąsiednim Torviscas tworzy jeden długi pas jasnego piasku, jeden z najruchliwszych odcinków tego wybrzeża. Po południu chmury rozeszły się, a po promenadzie znów chodzili spacerowicze, choć nad wodą nadal powiewała czerwona flaga.

Wędrówka kończy się w Puerto Colón, przystani jachtowej działającej na koncesji wydanej w 1983 roku. Według Diario de Avisos z 2026 roku wypływa stąd rocznie ok. 290 tysięcy osób na rejsy z obserwacją waleni i delfinów, więcej niż z jakiegokolwiek innego portu na Wyspach Kanaryjskich. Więcej o przystani: Costa Adeje - Puerto Colón.

Wybrzeże Adeje, z którego kiedyś wywożono cukier z posiadłości rodu Ponte, dziś wysyła w morze turystów wypatrujących grindwali. Figura Matki Bożej też wciąż wraca na wybrzeże, choć jej „pierwszy dom” stoi teraz kilkaset metrów od leżaków.
Informacje praktyczne
Trasa jest liniowa. Sam Camino de la Virgen to łagodne zejście gruntową drogą i skałą, bez cienia, oznakowane biało-zielonymi znakami szlaku lokalnego. Dalsza część biegnie chodnikami i promenadą. Na wzgórza warto wziąć wodę i nakrycie głowy. W drugą niedzielę po Wielkanocy na szlaku idzie procesja, więc tego dnia jest tu tłoczno.
Start leży kilkaset metrów od przystanku TITSA Fañabé - Policía Adeje. Stan na listopad 2026: zatrzymują się na nim m.in. linie 471 i 473 z Los Cristianos przez dworzec Costa Adeje, razem kilkadziesiąt kursów dziennie, mniej w weekendy. Z mety przy Puerto Colón te same linie odjeżdżają z przystanku San Eugenio, więc łatwo wrócić na start albo do Los Cristianos. Do samej La Calety dojeżdża często linia 467 z Los Cristianos.
Z La Calety można też pójść wybrzeżem w przeciwną stronę, przez El Puertito do Playa Paraíso. Ten wariant opisuje wpis La Caleta - El Puertito - Playa Paraíso.










