Costa Adeje - La Camella

Ta trasa zaczyna się w górnej części Costa Adeje, tuż nad parkiem wodnym Aqualand, ale gdy asfalt się kończy, trudno uwierzyć, że niedawno szło się między hotelami. Zamiast promenady są tu kamieniste stoki starego masywu Adeje, dawne drogi gospodarcze i widoki na południe wyspy od strony bardziej surowej niż wakacyjnej. Po drodze do La Camelli trasa wchodzi na Camino Viejo de Adeje, dawną drogę między dwiema gminami, i przez głębokie wąwozy prowadzi aż po spokojne osiedla po stronie Arony.

Kurort zostaje niżej

Start wypada na Avenida Europa w San Eugenio Alto, przy północnym skraju Aqualandu. Pierwsze kilometry to wciąż miasto, ale wysokość szybko robi swoje. Niecały kilometr od startu trasa mija z bliska punkt widokowy przy Avenida de Francia, a kilka zakrętów dalej ocean i dolna zabudowa układają się już w szeroki plan tła.

Wyżej ulice prowadzą obok kompleksu Balcón del Atlántico na Calle Asturias. Stoi tu jeden z ostatnich sklepów na trasie i kawiarnia, w której można jeszcze wypić barraquito przed wyjściem w teren. Dalej szeregi domów stykają się już bezpośrednio z kamienistym stokiem.

Jeszcze przez chwilę podejście prowadzi zwykłą infrastrukturą osiedla. Długie schody na Calle Extremadura wyglądają bardziej jak dojście do domów niż początek pieszej trasy, ale to one wynoszą marsz ponad zwartą zabudowę. W tle coraz wyraźniej rysuje się poszarpany grzbiet starego masywu Adeje, z którym trasa będzie później szła niemal równolegle.

Stara droga z Adeje do Arony

Gdy asfalt się urywa, zmienia się też rytm przejścia. Zaczyna się Camino Viejo de Adeje, dawna droga łącząca Adeje z Aroną, która biegnie tu stokiem ponad Costa Adeje. Zamiast chodników i parkingów są niskie krzewy, opuncje, kamień i coraz szersze otwarcia na ocean.

Ścieżka prowadzi po południowym zboczu starego masywu Adeje, którego najbardziej rozpoznawalnym punktem jest Roque del Conde. Na tym etapie szczyt nie dominuje jeszcze w kadrze, ale teren jest już mocno pocięty wąwozami.

Przy drodze trafia się otwarty kanał z wodą. Wąska, betonowa rynna wygląda skromnie, lecz na tle pyłu, opuncji i wypalonych traw zielona woda od razu przyciąga wzrok.

Wysoko nad południem Adeje

Wyżej krajobraz otwiera się szerzej na południowe zaplecze Adeje. Z góry widać to, czego zwykle nie ma na wakacyjnej pocztówce z tego rejonu. Między pagórkami leżą zbiorniki na wodę, pola i sieć dróg serwisowych, a hotele wybrzeża stają się tylko cienkim pasem nad oceanem.

Ścieżka trzyma się skraju stoku i pozwala długo patrzeć w dół na ten rozparcelowany teren. Ocean jest obecny niemal bez przerwy, ale bardziej przyciągają wzrok jasne połacie upraw i ciemna tafla zbiorników.

Najszerzej robi się przy punkcie widokowym na Camino Viejo de Adeje. Pod nogami otwiera się głęboki wąwóz o ciemnych, pionowych ścianach, a na wprost, po południowej stronie, stoi Montaña de Guaza. Po jej prawej stronie, nad samym oceanem, widać zabudowę Los Cristianos. Mimo bliskości kurortów na tej ścieżce rzadko spotyka się innych piechurów.

Między wąwozami

Za punktem widokowym trasa nie kończy się jednym efektownym kadrem. Dalej idzie się przez szerokie obniżenia i między niskimi grzbietami porośniętymi krzewami. Po drodze mija się rozwidlenie, z którego ścieżka odchodzi w górę, na zbocza Roque del Conde (1001 m n.p.m.). Camino Viejo prowadzi jednak dalej na wschód.

Góra Guaza długo jeszcze towarzyszy marszowi, a razem z nią wraca podobny zestaw barw: przygaszona zieleń krzewów, brunatne skały i intensywny błękit oceanu.

Wkrótce ścieżka przechodzi w szeroką drogę gruntową biegnącą dnem wąwozu. Mniej więcej w tym miejscu trasa opuszcza gminę Adeje i wchodzi do Arony, tej samej, do której należą Los Cristianos i część Playa de las Américas. Na krawędziach wąwozu stoją pojedyncze domy, a w dole są tylko opuncje i luźny kamień.

Zakole pod ciemną lawową ścianą to jedno z najmocniejszych ujęć na całej trasie. Nie trzeba tu wielkiej panoramy. Wystarcza krótki odcinek drogi, urwany skraj ściany i roślinność, która trzyma się zbocza mimo braku cienia.

Od TF-51 do La Camelli

Po wyjściu z kamienistego odcinka powrót do cywilizacji przychodzi nagle. Camino Viejo de Adeje dochodzi do drogi TF-51, a przy niej stoi tablica z nazwą Arony. To znak wjazdu do zabudowanej części miejscowości. Centrum, z kościołem i ratuszem, leży kilkaset metrów dalej na północ i trasa go omija.

Tablica działa jak wyraźna cezura. Kończy się terenowa część przejścia, a zaczyna zwykła droga i zabudowa rozrzucona na skraju Arony. Jeszcze przez chwilę towarzyszą kamieniste zbocza, ale marsz stopniowo zamienia się w dojście między domami do La Camelli.

Meta to ogrody ze słonecznikami, niskie domy i lokalny rytm codzienności. Końcówka prowadzi zwykłymi ulicami La Camelli, na których turystów prawie się nie spotyka.

Informacje praktyczne

To trasa liniowa, więc logistykę najlepiej zaplanować z wyprzedzeniem. Przy Aqualandzie jest duży parking i przystanki autobusowe. Meta wypada przy Carretera General del Sur, tuż obok przystanku autobusowego La Camella. Powrót na start najprościej zorganizować autobusem TITSA, a aktualne linie i rozkłady warto sprawdzić przed wyjazdem.

Na otwartych odcinkach prawie nie ma cienia. Przydają się buty z dobrą podeszwą, zapas wody i nakrycie głowy. Największym przeciwnikiem nie są tu techniczne przeszkody, tylko słońce, długi asfaltowy początek i luźny kamień na stoku.

Najprzyjemniej ruszać rano albo w chłodniejszej części roku. Wtedy podejście z zabudowy mniej męczy, a powietrze częściej daje wyraźniejsze widoki na południe wyspy.

Kurort, od którego trasa się zaczęła, zostaje daleko za kanałem z zieloną wodą, ciemnymi ścianami wąwozów i Guazą na horyzoncie. Stara droga prowadzi aż do ogrodów La Camelli, po drugiej stronie tej samej górskiej scenerii.