La Laguna - za fasadami starego miasta

W liceum, do którego chodził Benito Pérez Galdós, za szybą stoi wypchany lampart. Kilkaset metrów dalej, w domu genueńskich kupców, stoją dwa powozy rodu Nava y Grimón. La Laguna z zewnątrz to niskie kamienice, wieże i proste ulice. Najciekawsze rzeczy schowała jednak za bramami, na dziedzińcach i w salach, których z ulicy nie widać.

Do miasta prowadził tego dnia tramwaj z Santa Cruz, który kończy bieg na przystanku Trinidad, kilka minut pieszo od starówki. Kościoły, place i uniwersytet opisuje relacja z pierwszej wizyty. O tym, jak La Laguna wypada obok stolicy, opowiada artykuł Santa Cruz i La Laguna - dwie stolice obok siebie. Tym razem spacer prowadził do środka.

Dom, który zbudowali Genueńczycy

Casa Lercaro postawił w latach 1593-1599 genueński kupiec Francisco Lercaro, na działce, na której wcześniej stał dom notariusza Gaspara Justinianiego. Układ jest kanaryjski, czyli pokoje wokół dziedzińca z drewnianą galerią. Lercarowie należeli jednak do jednej z najważniejszych rodzin Republiki Genui i dołożyli do domu włoskie detale. Główna klatka schodowa ma sklepienie katalońskie, wczesny przykład tej techniki. Od 2008 roku budynek jest zabytkiem chronionym (Bien de Interés Cultural), a dziś mieści Museo de Historia y Antropología de Tenerife.

Według muzealnej tablicy to rzeźbiona galeria piętra odróżnia ten dziedziniec od innych w tradycyjnej architekturze wysp. Pierwotnie była otwarta. Przy odnowie zabudowano ją oknami według najstarszego z odnalezionych wzorów, który nadaje jej wygląd porównywany do kajuty galeonu.

Za domem ciągnie się ogród, a na mniejszym, bielonym dziedzińcu stoi kamienna studnia.

Jedna z części wystawy opowiada o dawnych zawodach i codziennym życiu na wyspach. Cieśli reprezentują piły, kątownica i świdry, którymi obrabiano drewno na sprzęty domowe.

Więcej mówi gablota o emigracji. Leżą w niej numery gazety „El Drago”, którą wydawało towarzystwo kanaryjskie w Montevideo, i wenezuelski dowód osobisty dla wyspiarskich emigrantów. Obok są listy, banknoty i zaświadczenie o obywatelstwie Kanaryjczyka mieszkającego na Kubie. To kilka kartek i kopert, ale razem układają się w mapę wyjazdów z wysp do Ameryki.

Jest też dziedziniec zupełnie inny niż główny. Zamiast kamiennej posadzki rośnie tu trawa, a pośrodku rozgałęzia się smocze drzewo.

W jednej z sal, pod zielonymi ścianami, stoją powozy z kolekcji „Carruajes de Nava y Grimón”, czyli rodu, którego pałac stoi przy Plaza del Adelantado. Jeden jest jasny, ze złoconymi zdobieniami i czerwonym wnętrzem. Drugi to czarny, kryty powóz z latarnią przy koźle.

Z ulicy dom wygląda skromniej, niż sugeruje wnętrze. Pomarańczowy tynk fasady przy Calle San Agustín udaje cegłę i renesansowe rysunki, a portal i obramienia okien są kamienne. Tablica przy wejściu zalicza manierystyczną fasadę do powodów, dla których dom uznano za wyjątkowy przykład architektury mieszkalnej na wyspach.

Liceum z lampartem

Niecałe trzysta metrów dalej, przy tej samej Calle San Agustín, stoi dawny klasztor augustianów, założony na początku XVI wieku przez zakonników, którzy przybyli z konkwistadorami. W XVIII wieku mieścił krótko działający pierwszy uniwersytet Kanarów. Po kasacie zakonów w XIX wieku zamieniono go w szkołę. Od 1846 roku mieści się tu Instituto de Canarias, dziś IES Canarias Cabrera Pinto, najstarsze czynne liceum na Wyspach Kanaryjskich. Uczył się w nim Benito Pérez Galdós, klasyk hiszpańskiej powieści, a także malarz Óscar Domínguez.

Klasztorny kościół spłonął w 1964 roku i do dziś stoi w ruinie. Zachowała się wieża z zegarem i dzwonami, a obok niej rośnie smocze drzewo. Wewnątrz przetrwał jeden z najlepiej zachowanych renesansowych krużganków na archipelagu. Dziedziniec dawnego klasztoru wypełnia dziś gęsty ogród, a nad klatką schodową otwiera się ośmioboczne sklepienie z małym świetlikiem pośrodku.

Szkoła pokazuje też zbiory, które gromadziła przez blisko dwa stulecia. Według tablicy w sali większość zbiorów przyrodniczych pochodzi z dawnego Universidad de San Fernando, a są wśród nich mumia i ponad dziewięćset kości guanczańskich. Potem dochodziły zakupy i dary od nauczycieli, rodziców i absolwentów. Tablica podkreśla, że te zbiory miały przede wszystkim uczyć. Lampart i czaszki w gablotach to pomoce do lekcji przyrody, a pod tablicą stoją naczynia codziennego użytku z dawnego klasztoru.

Inna sala to dawny gabinet przyrządów naukowych. W jednej z gablot stoją obok siebie drewniany aparat fotograficzny na statywie, aparat dwuobiektywowy i duży rzutnik z mosiężnym obiektywem.

Teatr na La Carrerze

Główna ulica handlowa starówki, oficjalnie Calle Obispo Rey Redondo, w mieście nazywana jest po prostu La Carrera. Stoi przy niej Teatro Leal, którego eklektyczną fasadę wypełniają motywy roślinne i zwierzęce.

Urodzony w La Lagunie Antonio Leal Martín zamówił plany w 1912 roku u architekta Antonio Pintora, a teatr otwarto w 1915 roku. To tu odbyły się pierwsze w mieście pokazy filmowe. Później budynek przez lata niszczał, aż po remoncie otwarto go ponownie w 2008 roku. Na początku sierpnia przy drzwiach wisiał jeszcze lipcowy program z koncertami, komedią i tańcem.

Kilka kroków dalej stoi Hotel Aguere. Budynek wzniesiono w 1736 roku jako dom markizów Torrehermosa, w XIX wieku mieszkał w nim pierwszy biskup diecezji Nivariense, a w 1885 roku Brytyjczyk Benjamin Renshaw otworzył tu Gran Hotel Aguere Continental. Był to jeden z pierwszych hoteli na wyspie, przeznaczony dla gości przyjeżdżających po zdrowie.

La Carrera kończy się przy kościele La Concepción, którego wieża z końca XVII wieku zamyka widok wzdłuż ulicy. Wczesnym popołudniem ulica była prawie pusta.

Palma z imieniem

Na północnym skraju starówki zaczyna się Camino Largo, czyli długa aleja palm. W XX wieku zamożne rodziny stawiały przy niej wille.

Pień jednej z palm opasuje brązowy pierścień z kobiecą twarzą i napisem z imieniem Laury de la Puerta de Cabrera. Według Diario de Avisos była nauczycielką i dyrektorką Escuela Normal, czyli szkoły kształcącej nauczycieli. Pierścień zawieszono po jej śmierci, w latach 50.

Kilkadziesiąt metrów dalej stoi powód, dla którego pierścień zawisł akurat tutaj, na pierwszej palmie tego odcinka. Zameczek z wieżami i blankami zbudował jej mąż, pisarz Domingo Cabrera Cruz, jako prezent dla żony. Ratusz zatwierdził projekt w 1912 roku. Dziś za białą balustradą jest kawiarnia. Tuż obok leży Parque de la Constitución, a w nim popiersie Simóna Bolívara. Miasto upamiętniło go na cokole jako wyzwoliciela Wenezueli, Kolumbii, Ekwadoru, Peru, Boliwii i Panamy. Po gablocie emigrantów w Casa Lercaro to drugi tego dnia ślad związków wysp z Ameryką Łacińską.

Targ przy Plaza del Cristo

Targ miejski stoi na skraju Plaza del Cristo. W dniu wizyty przy wejściu stał łuk w owocowe wzory, witający po hiszpańsku lato, a za nim ciągnie się zadaszone przejście między stoiskami. Według gminy kwiaciarnie są przy wejściu, owoce i warzywa na środkowym dziedzińcu, a ryby na końcu budynku. Sam plac jest rozległy i w niedzielne popołudnie prawie pusty, a za nim wznoszą się suche wzgórza. Stoisko z owocami było pełne jeszcze kilka minut po drugiej, choć w niedzielę targ zamyka się o 14:00.

Droga powrotna do przystanku Trinidad prowadzi obok katedry Nuestra Señora de los Remedios, której obecną bryłę wzniesiono na początku XX wieku. Jej neoklasyczna fasada zostaje na następną wizytę.

Informacje praktyczne

Do La Laguny najprościej dojechać z Santa Cruz linią 1 tramwaju, do przystanku końcowego Trinidad. Wszystkie opisane miejsca leżą w zasięgu krótkiego spaceru, a z Trinidad do Casa Lercaro jest niecałe pół kilometra.

Stan na październik 2026: muzeum w Casa Lercaro jest otwarte od poniedziałku do soboty w godzinach 9:00-19:00, a w niedziele i święta 10:00-17:00. Wejście kosztuje 5 €, a mieszkańcy Kanarów płacą 3 €. W piątki i soboty od 16:00 do zamknięcia wstęp jest wolny. Muzeum jest zamknięte 24, 25 i 31 grudnia, 1 i 6 stycznia oraz we wtorek karnawałowy. Aktualne informacje podaje museosdetenerife.org.

Sale wystawowe Cabrera Pinto były otwarte w dniu wycieczki, w niedzielę. Godziny zwiedzania najlepiej sprawdzić na miejscu. Teatro Leal publikuje program na stronie teatru. Według przewodnika gminy targ miejski działa codziennie do 14:00 i otwiera się wcześnie rano, w niedziele i poniedziałki o 7:00, w pozostałe dni o 6:00.