Garachico - od lawowych basenów do kaplicy San Roque

W Garachico ocean co kilka minut wraca między domy. Ta relacja uzupełnia wcześniejszy wpis Garachico - dawny port i baseny w zastygłej lawie i prowadzi bardziej po samych uliczkach niż po punktach obowiązkowych. Zaczyna się na lawowym brzegu po zachodniej stronie miasta, a sięga aż po kaplicę San Roque na jego wschodnim skraju.

Garachico od strony oceanu

Zachodni skraj miasta dobrze porządkuje topografię. Z czarnych skał widać Roque de Garachico, nabrzeże i wieżę kościoła Santa Ana. Od razu wiadomo, jak blisko siebie leżą tu ocean, dawny port i historyczne centrum.

El Caletón i ślad po erupcji 1706 roku

Kilka minut dalej dochodzi się do El Caletónu, czyli naturalnych basenów powstałych po erupcji Trevejo z 1706 roku. Lawa zmieniła wtedy linię brzegu i zasypała dawny port, a po wiekach właśnie ten lawowy odcinek stał się najbardziej rozpoznawalnym fragmentem Garachico.

Z góry widać, że nie są to regularne miejskie niecki, tylko poszarpany fragment skały, w który ocean wchodzi pod różnymi kątami. Na początku lutego 2024 roku baseny były zamknięte, ale sam spacer wzdłuż lawowego brzegu i tak pozostaje jednym z najmocniejszych punktów wizyty.

Tuż obok stoi Castillo de San Miguel, niewielka forteca związana z czasami, gdy Garachico było głównym portem handlowym wyspy. Dzisiejsza bryła pochodzi z drugiej połowy XVI wieku i nadal stoi dokładnie tam, gdzie była potrzebna - między miastem a otwartym morzem.

Nie jest to zamek, który przytłacza rozmiarem. Bardziej uderza jego położenie tuż nad wodą, przy samym przejściu z promenady do dawnego portowego brzegu.

Pierwszy klasztor i ratusz przy jednym placu

Po odejściu od oceanu spacer szybko przechodzi w spokojniejszy rytm starego miasta. Przy Plaza de la Libertad największe wrażenie robi nie pojedynczy zabytek, tylko zwartość całego układu. Białe ściany, kamienne obramienia i niewielkie place mają tu codzienną, ludzką skalę zamiast szerokich reprezentacyjnych osi. Na środku placu stoi pawilon z kawiarnią (Kiosko Plaza La Libertad), przy którym można odpocząć przed dalszą drogą.

Na wschodnim skraju placu stoi dawny zespół franciszkański z kościołem Nuestra Señora de los Ángeles, ufundowany w 1524 roku jako pierwszy z pięciu klasztorów Garachico. Obok mieści się ratusz. W jednym kadrze spotykają się więc religijna i urzędowa strona miasta, obie w skali miasteczka, bez ostentacji.

Cichsze Garachico między placami

Kilka ulic dalej robi się ciszej. Calle San Sebastián, a potem Calle Santo Domingo prowadzą na wschód, do Plaza del Hospital, zacienionego placu przed dawnym klasztorem dominikanów. Zakonnicy przenieśli się tu w 1601 roku, a położenie z dala od potoków lawy pozwoliło budynkowi przetrwać erupcję 1706 roku.

Po XIX-wiecznej kasacie dóbr kościelnych klasztor długo stał opuszczony. Dziś mieści Hospital Residencia de Ancianos Nuestra Señora de la Concepción, czyli połączenie szpitala i domu opieki dla osób starszych, a obok niego miejskie audytorium i Muzeum Sztuki Współczesnej. Tu najwyraźniej widać różnicę między Garachico a południowymi kurortami. Zabytek nie stał się scenografią dla turystów, tylko nadal służy mieszkańcom.

Kaplica San Roque, pamiątka po dżumie

Na wschodnim krańcu trasy stoi Ermita de San Roque. Niewielką kaplicę wzniesiono na początku XVII wieku, gdy Garachico nawiedziła dżuma, a święty Roch uchodzi za patrona chroniącego przed zarazami. Dziś jest współpatronem miasta obok świętej Anny.

Co roku 16 sierpnia przy kaplicy kończy się Romería de San Roque, czyli świąteczna procesja upamiętniająca ustąpienie zarazy. Tuż za kaplicą zaczyna się teren obecnego portu, otwartego w 2012 roku. Ma 160 miejsc cumowniczych dla łodzi sportowych, a przed falami osłania go falochron długości 650 metrów. Miasto wciąż nosi oficjalne miano Villa y Puerto de Garachico, choć na nowy port po tym zasypanym przez lawę trzeba było czekać ponad trzysta lat.

Powrót pod okiem Roque de Garachico

W drodze powrotnej do centrum trudno nie zatrzymać wzroku na Roque de Garachico. Skała o wysokości około 77 metrów wyrasta z oceanu mniej więcej 300 metrów od brzegu. Od 1994 roku jest pomnikiem przyrody i ostoją ptaków morskich.

Na nabrzeżu przed skałą stoi El Pez, stalowa rzeźba ryby autorstwa Pascuala Gonzáleza Regalado, dawnego burmistrza i kronikarza miasta. Tablica na cokole tłumaczy ją jako hołd dla ludzi morza i symbol tradycyjnej kuchni Garachico. Na koniec warto jednak odbić w bok, w półprywatne dziedzińce i przejścia między domami. Tam Garachico robi się najbardziej kameralne - z glinianymi naczyniami na ścianach, roślinami w małych patio i drewnianymi galeriami zamiast szerokich widoków.