Barranco del Infierno - Piekielny Wąwóz 2024

Barranco del Infierno to trasa, którą warto powtarzać co jakiś czas. Dwa lata temu opisywaliśmy ją w artykule Barranco del Infierno - Piekielny Wąwóz 2022. Dziś wracamy, by pokazać ten wąwóz w kwietniowej odsłonie i opowiedzieć więcej o jego historii. Rezerwat Przyrody Barranco del Infierno powstał w 1987 roku i chroni jeden z najbardziej wartościowych krajobrazów gminy Adeje. Skały w wąwozie mają około 7 milionów lat i należą do najstarszych formacji na Teneryfie, obok masywów Teno i Anaga.

Początek trasy

Wędrówka rozpoczyna się na wysokości 350 m n.p.m. w górnej części Adeje. Już na początku trasy otwiera się widok na charakterystyczny szczyt Roque del Conde (1001 m n.p.m.), który dominuje nad okolicą.

Mirador de Adeje

Pierwszy przystanek to punkt widokowy Mirador de Adeje. Stąd roztacza się panorama na miasteczko Adeje, wybrzeże i Ocean Atlantycki. W tle widać zabudowania turystycznego południa wyspy oraz historyczne kanały wodne wykute w skałach ponad 400 lat temu.

Bailadero de las Brujas

Kolejny punkt na trasie nosi intrygującą nazwę Bailadero de las Brujas, czyli Parkiet Czarownic. Nazwa ta ma dwie możliwe interpretacje. Według jednej wersji, miejsce to służyło Guanczom do rytuałów związanych z płodnością i prośbami o deszcz. Gdy hiszpańscy kolonizatorzy zobaczyli te pogańskie obrzędy, uznali je za czary. Według drugiej wersji, nazwa pochodzi od słowa „baladero" (miejsce śpiewu lub zaklęć), a nie „bailadero" (parkiet taneczny).

Z miejscem tym wiąże się także legenda o Xampó i Saure, synach Menceya, którzy pokochali tę samą dziewczynę – piękną Iorę. Zdrada doprowadziła do tragedii, a Xampó według legendy zamienił się w kamienną postać strażnika wąwozu.

El Gran Mirador

Szlak prowadzi dalej w górę do punktu El Gran Mirador, skąd rozpościera się szeroka panorama na wąwóz i wybrzeże. To jedno z najlepszych miejsc na obserwację ptaków. W okolicy można spotkać sokoła berberyskiego, kruka kanaryjskiego i pustułkę. Na nasłonecznionych skałach wygrzewają się jaszczurki gallotia, endemiczny gatunek Wysp Kanaryjskich.

W głąb wąwozu

Za punktem widokowym ścieżka schodzi w głąb wąwozu. Krajobraz zmienia się znacząco. Strome ściany skalne tworzą naturalny korytarz, a roślinność staje się coraz bujniejsza. Ścieżka jest dobrze utrzymana, ale wymaga odpowiedniego obuwia ze względu na kamieniste podłoże.

Im głębiej w wąwóz, tym więcej zieleni. Wilgotniejszy mikroklimat sprzyja rozwojowi roślinności, która kontrastuje z suchym krajobrazem południowej Teneryfy. W ścianach wąwozu znajdują się setki naturalnych jaskiń, które służyły Guanczom jako schronienia i miejsca pochówków. Mumie i artefakty znalezione w tych jaskiniach można dziś oglądać w Muzeum Przyrody i Człowieka w Santa Cruz de Tenerife.

Strumień w wąwozie

Barranco del Infierno to jedno z niewielu miejsc na południu Teneryfy, gdzie przez cały rok płynie woda. Strumień tworzy małe sadzawki otoczone bujną roślinnością. To nietypowy widok jak na tę część wyspy, gdzie dominuje suchy, pustynny krajobraz.

Antiguo Castaño

Punkt jedenasty na trasie to Antiguo Castaño – stuletni kasztanowiec rosnący tuż przy ścieżce. Drzewo jest świadectwem dawnej działalności rolniczej w wąwozie. Przed utworzeniem rezerwatu tereny te były wykorzystywane do upraw i wypasu. Kasztanowiec przetrwał i dziś stanowi jeden z charakterystycznych punktów szlaku.

Strome ściany wąwozu

W końcowej części trasy ściany wąwozu stają się coraz bardziej strome i imponujące. Wertykalne formacje skalne sięgają kilkudziesięciu metrów wysokości. To właśnie ten dramatyczny krajobraz sprawił, że pierwsi hiszpańscy osadnicy nazwali to miejsce „Piekielnym Wąwozem" – wierzyli, że prowadzi prosto do podziemnego świata.

Przed wodospadem szlak prowadzi przez najbardziej zieloną część wąwozu. Sadzawki z krystalicznie czystą wodą otoczone są kwitnącą roślinnością. Bugenwille dodają kolorowych akcentów wśród skał i zieleni.

Wodospad

Punkt zwrotny trasy to wodospad, który według oficjalnych źródeł ma około 200 metrów wysokości i jest najwyższym na Teneryfie. W rzeczywistości widoczna część wodospadu wydaje się niższa – woda spływa po skalnych półkach, a pełna wysokość liczona jest prawdopodobnie od najwyższego punktu źródła. Ilość wody zależy od pory roku. W kwietniu, po zimowych opadach, wodospad prezentuje się okazale.

Przy wodospadzie można zatrzymać się na chwilę, po czym trzeba wracać tą samą trasą. Droga powrotna prowadzi w dół, więc idzie się szybciej. Warto jednak nie spieszyć się zbytnio – zejście po kamienistej ścieżce wymaga uwagi, a punkty widokowe wyglądają inaczej w drodze powrotnej.

Informacje praktyczne

Rezerwacja: Wejście do rezerwatu wymaga wcześniejszej rezerwacji przez stronę barrancodelinfierno.es. Dziennie wpuszczanych jest maksymalnie 300 osób. Warto zarezerwować bilety kilka dni wcześniej, szczególnie w sezonie turystycznym.

Co zabrać:

• Obuwie trekkingowe z dobrą przyczepnością (obowiązkowe)
• Wodę (minimum 1 litr na osobę)
• Ochronę przeciwsłoneczną
• Kask ochronny otrzymuje się przy wejściu i jest obowiązkowy na całej trasie

Godziny otwarcia:

• Lato (1 czerwca – 15 września): wejście 8:00–10:30, zamknięcie o 13:30
• Zima (16 września – 31 maja): wejście 8:30–11:30, zamknięcie o 14:30

Historia bezpieczeństwa: W 2009 roku wąwóz zamknięto po śmiertelnym wypadku spowodowanym spadającym kamieniem. Po kilku latach prac zabezpieczających trasę otwarto w maju 2015 roku, jednak kolejny wypadek 26 października 2015 spowodował ponowne zamknięcie. 10 lutego 2016 roku wąwóz otwarto na stałe z obowiązkiem noszenia kasków ochronnych.

Podsumowanie

Barranco del Infierno to trasa łącząca przyrodę, historię i geologię w jednym miejscu. Od legend o Guanczach i czarownicach, przez stuletni kasztanowiec, po imponujący wodospad. Wąwóz oferuje zupełnie inny krajobraz niż turystyczne plaże południa wyspy. Więcej zdjęć z tej i poprzednich wizyt można znaleźć w galerii Barranco del Infierno.